Pia & Ava

Een memorabele dag.  Merce vierde haar 35ste verjaardag,  Santa Cruz (de stad waar we woonden in Bolivia) haar 200ste.  Maar bovenal werd op 24 september mijn metekindje geboren: Manon; dochtertje van mijn allerliefste nichtje Elisa en haar lief Jelle.

Is het geen dotje!?

Gisteren maakte ik kennis met Manon en ik smolt.  Zo klein (46cm), zo licht (2kg700) en oh, zo mooi!  Ik zou begot zelf terug goesting krijgen in zo een klein boeleke.  Pia liet echter duidelijk verstaan dat ze een broertje of zusje totaal (nog) niet ziet zitten.  Terwijl ik Manon vast had, hing Pia de hele tijd aan mijn rokken te zeuren dat ze gepakt wou worden.  Eens ik Manon aan Maarten doorgegeven had, ging ze mooi spelen.  De jaloerse tik.

Ik kijk er al naar uit om dingetjes te naaien voor dat kleine wezentje, maar ik heb nog maar 1 les gehad en ik kon totaal niet volgen omdat ik de vorige 2 gemist had door onze reis. Het zal dus nog even duren voordat ik zo’n mooie dingen kan maken als deze meter.

In juli werd er veel gespetterd in eigen hof.  Maar juli was ook de maand van de uitstapjes: naar de kinderboerderij, een weekendje met de familie naar Spa voor Bompa Westel zijn 80ste verjaardag…  En een dagje met ons drietjes naar de de zee.

Waar Pia tijdens haar eerste keer aan de (Opaal)kust alles eerder van op een afstand bekeek, ontdekte ze de zee deze keer op een actieve manier:

Er werd voorzichtig kennis gemaakt met het zand.

Toch wel heel veel zand

Af en toe werd er een schelpje gegeten.

Schelpjes in alle maten en smaken

Er werd een strandwandeling gemaakt.

In tegenstelling tot de dame op de achtergrond beperkten wij ons tot pootje baden.

En last but not least werd er gepicknickt op de trein.

Met Clif aan haar zijde...

Een echte wielertoerist begeeft zich niet enkel op bekend terrein, maar verkent ook graag andermans hof.  Die van omi en bompa bijvoorbeeld.  Daarnaast past een wielertoerist zich moeiteloos aan een ander kaliber van fiets aan en deinst hij niet terug voor de camera.

Een echte wielertoerist kan surplacen...

... en lief lachen tegelijk; zelfs met ettelijke kilometers in de benen.

Tien jaar.  10!   Als in 1/3 de van ons leven.  Zo lang zijn Maarten en ik sinds 22 april samen.

10! Diez! Tien! Zehn! Dix!

Tien jaar dat kan al tellen.  Tien fantastische jaren waarin we elkaar en de wereld ontdekten.  Tien intense jaren waarin we lief en leed deelden.  Tien onvergetelijke jaren waarin we afstudeerden, onze eerste job vonden, volwassen werden, veel reisden, in Bolivia gingen wonen, elkaar door en door leerden kennen, veel lachten, af en toe huilden, een huis kochten… en vooral mama en papa werden!

Tien jaar graag zien en houden van.  Elke dag liever en meer.  Of om het met de woorden van Finley te zeggen:

Tijdens onze vakantie in Frankrijk verkeerden we in goed gezelschap.  We waren minstens met 9 en hoogstens met 15.  Pia haar leuze is ‘Hoe meer zielen, hoe meer vreugd’, dus zij had alvast de tijd van haar leven!

Pia voedert haar peter

Ikke, Maarten, Pia, tante Katrien, peter Floris, oma, tonton Toon en tante Caroline

Pia en oma

Onze reis naar Frankrijk had een speciale reden.  Maartens jongste broer Toon kwam namelijk terug na een wereldreis van 1,5 jaar.  Aangezien Toon niet alleen terugkwam, maar met een française, huurde Maartens moeder een huisje in Morangis voor het gezin en enkele vrienden van Toon. En het was super! En meteen ook de eerste keer dat Pia haar Tonton Toon en Tante Caroline ontmoette!

Pia en Tonton Toon

Tonton Toon en Tante Caroline