Pia & Ava » Geen categorie

Le voyage: deel 1, de Lot

Sara — Thu, 27 Oct 2011 20:52:27 +0000

Van 6 tot 23 september gingen we op vakantie in Frankrijk. De eerste week brachten we samen met ‘Nonke Flo(r)is’, ‘Tatte Lien’ en ‘Taktootje’ door in het dorpje Mauroux in de Lot. Ik laat de beelden spreken:

Er werden verse vijgjes genuttigd op de markt van Cahors.

Terwijl de grote mensen wijntjes proefden in Chateau Latuc, haalde Magic Pia haar beste shot boven.

Gaan zwemmen was steeds een hele onderneming.

Little Miss Polkadot was ook van de partij.

Af en toe werd er een daguitstapje gemaakt, zoals naar Puy L'Eveque alwaar er poezen voor de buggy kwamen liggen...

Er werd nog meer gezwommen.

Er werd gesprongen op de 'tappelien'

Ava vond het ook best leuk.

Maar er werd vooral genoten van elkaar.

Meer foto’s op Flickr.

Achterstand

Sara — Sun, 09 Oct 2011 21:08:57 +0000

Weer veel te lang geleden dat hier nog iets verscheen. Nochtans valt hier heel veel te vertellen: Pia werd 2, we trokken naar Frankrijk en last but not least zeiden we gisteren ‘Ja’. Binnenkort het relaas. Eerst nog een week onze Spaanse vrienden ontvangen.

Ode aan mijn oudste

Sara — Sun, 31 Jul 2011 20:16:07 +0000

Ze verdient dat die oudste van mij. Zo fantastisch dat zij haar rol als grote zus opneemt. Ok, het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Soms heeft ze liever dat we dat baby’tje dat zoveel uur per dag aan mama haar borsten hangt even wegleggen en laten wenen, maar toch, ze doet dat goed. Zo liefdevol dat ze die kleinste haar handje streelt als die naast haar zit te schreien in de fietskar… Met zoveel enthousiasme dat die kleine (letterlijk) wordt bedolven onder de kusjes en knuffels… Zo groot dat ze lijkt als ze tegen dat zusje zegt: ‘Helaba, kleine meid. Melkje drinken? Flinke meid!’… Mijn moederhart smelt voor minder.

Ik kan zo hard genieten van al die typische woordjes en zinnetjes die ze hier fabriceert. Laat ik het Piaatjes noemen. Een van de favorieten van het moment is ‘broodschappen doen’. Geweldig toch!? In plaats van ‘naar de bakker gaan’, zegt ze gewoonweg ‘broodschappen doen’. En ze heeft dat helemaal ‘zeffel’ verzonnen. ‘Zeffel’ want die oudste heeft soms wat moeite met de volgorde van de lettertjes. Zo vindt ze het geweldig om mama te ‘heppelen’met ‘zeffel’ ‘zaffel’ te smeren op de billen van de baby (die ze trouwens nog vaak ‘Manonke‘ noemt).

Voor de rest gaat haar taal met rasse schreden vooruit. Heelder volzinnen worden gemaakt. En de eerste werkwoorden vervoegd in die volzinnen: ‘Pia Hazel vetellen sjaap pijn aan de poot gedaan.’ Af en toe worden er ik en jou gebruikt. Van is volop in. Op, naast, boven, onder… kennen geen geheimen meer. Meer van dat ‘abblieft en dakkewel’, want ik vind het heerlijk die ontdekkingen der taal.

En over een maand wordt die oudste al 2… Zucht…

Isis

Sara — Thu, 28 Jul 2011 20:36:51 +0000

Dankzij Jessie leerde ik Geboortehuis Isis kennen en zo werd de geboorte van Ava een fantastisch mooie ervaring. Maarten, ik en Ava werden er 2 dagen lang in de watten gelegd en hadden er een echt vakantiegevoel. Heerlijk! Een aanrader.

Samen dutten in het grote bed in Isis

Zusterliefde

Sara — Mon, 25 Jul 2011 20:32:14 +0000

Op 13 juli rond 18u ontmoetten Pia en Ava elkaar voor het eerst. Bij de eerste aanblik van haar zusje vulden Pia’s oogjes zich meteen vol liefde en trots. Echt liefde op het eerste gezicht. Een ontroerend kippenvel moment. De angsten die ik op voorhand had over hoe Pia zou reageren waren ongegrond. Pia is een fantastische grote zus.

De 1ste ontmoeting tussen de zusjes... Kippenvel!

Meermaals per dag moet Ava bij Pia op schoot. En glunderen maar...

Badje geven, nieuwe pamper... Pia is steeds paraat om mama te 'heppelen'.

Als dat geen zusterliefde is in die blik...

Voor & na

Sara — Wed, 18 May 2011 20:05:04 +0000

Die ochtend aan de ontbijttafel...

Coupe Lion

Work in progress @ Tres en bles

Getemd!

Kato

Sara — Sun, 15 May 2011 20:01:31 +0000

Op 9 mei werd Kato geboren. Dochtertje van Nonkel Floris en Tante Katrien en nichtje van Pia!

Welkom Kato!

Sssssss…

Sara — Wed, 23 Feb 2011 20:49:50 +0000

Vandaag sneeuwde het nog eens. Zachtjes, maar het sneeuwde wel. Pia maakte me er attent op door zachtjes aan mijn broek te trekken, naar buiten te wijzen en ‘Sssssssss…’ te zeggen. Sneeuw, dus. Het deed me denken aan 2 maand geleden, toen Pia voor het eerst ‘bewust’ kennis maakte met de sneeuw. Ze deed dit stap voor stap:

Eerst mag popje de sneeuw van naderbij bekijken. Letterlijk.

Popje bougeert niet, dus Pia concludeert dat het goed is.

De volgende dag gaat Pia er helemaal voor...

Om de dagen erna niet meer naar binnen de willen.

Plezant toch die sneeuw. Hoewel we nu wel beginnen te verlangen naar de lente. Bring it on!

Omdat het hier maar stillekes is en omdat beelden meer zeggen dan woorden

Sara — Wed, 02 Feb 2011 21:04:11 +0000

La otra cara de la vida

Sara — Tue, 18 Jan 2011 21:32:42 +0000

Oftewel De keerzijde van het leven. Een theaterstuk van en door 8 Boliviaanse ex-straatjongens tussen 12 en 16 jaar van Callecruz; de NGO waarvoor ik in ons Boliviaans tijdperk werkte.

Bijna een jaar lang hebben de Boliviaanse jongens gerepeteerd om te komen tot een prachtig stuk gebaseerd op hun leven. Hun leven op straat, de miserie, ellende… maar ook hun gevoelens, hun dromen, hun verlangens… Na een tournee in Bolivia kregen deze gasten via Volens de kans om met hun verhaal naar België te komen. Tussen 9 januari en 9 februari spelen ze voor verschillende scholen en in een aantal culturele centra.

Maarten, Pia en ik gingen zondag naar hun werk in Brugge kijken. 3 van de 8 jongens kende ik nog van vroeger. Met de hoofdopvoeder Enrique en vooral met Susana – de maatschappelijk assistente – die mee waren, werkte ik toentertijd intens samen. Het was de eerste keer na 2,5 jaar dat we elkaar terug zagen. Heel speciaal, maar ook heel vertrouwd.

Het stuk zelf was aangrijpend, ontroerend, intens, indrukwekkend, mooi… Ik waande me even terug in Bolivia. Ik werd weer ondergedompeld in het leven van de straat en het bijhorende taaltje, de harde realiteit, maar ook de warmte van de Bolivianen… Het deed ons beseffen dat Bolivia toch nog diep in ons hart zit.

Zelfs Pia was onder de indruk. Ze heeft de 45 minuten dat het stuk duurde rustig op mijn schoot zitten kijken naar heel het gebeuren. Niet slecht voor haar eerste toneelstuk!

La otra cara de la vida in de pers:

In Het Nieuwsblad
Op Ketnet, Karrewiet – aflevering van 11 januari – rond minuut 3
In De Standaard
Op de site van Volens

Blij weerzien

El equipo