Pia & Ava

Oftewel De keerzijde van het leven.  Een theaterstuk van en door 8 Boliviaanse ex-straatjongens tussen 12 en 16 jaar van Callecruz; de NGO waarvoor ik in ons Boliviaans tijdperk werkte.

Bijna een jaar lang hebben de Boliviaanse jongens gerepeteerd om te komen tot een prachtig stuk gebaseerd op hun leven.  Hun leven op straat, de miserie, ellende… maar ook hun gevoelens, hun dromen, hun verlangens…  Na een tournee in Bolivia kregen deze gasten via Volens de kans om met hun verhaal naar België te komen.   Tussen 9 januari en 9 februari spelen ze voor verschillende scholen en in een aantal culturele centra.

Maarten, Pia en ik gingen zondag naar hun werk in Brugge kijken.  3 van de 8 jongens kende ik nog van vroeger.  Met de hoofdopvoeder Enrique en vooral met Susana – de maatschappelijk assistente – die mee waren, werkte ik toentertijd intens samen.  Het was de eerste keer na 2,5 jaar dat we elkaar terug zagen.  Heel speciaal, maar ook heel vertrouwd.

Het stuk zelf was aangrijpend, ontroerend, intens, indrukwekkend, mooi…  Ik waande me even terug in Bolivia.  Ik werd weer  ondergedompeld in het leven van de straat en het bijhorende taaltje, de harde realiteit, maar ook de warmte van de Bolivianen…  Het deed ons beseffen dat Bolivia toch nog diep in ons hart zit.

Zelfs Pia was onder de indruk.  Ze heeft de 45 minuten dat het stuk duurde rustig op mijn schoot zitten kijken naar heel het gebeuren.  Niet slecht voor haar eerste toneelstuk!

La otra cara de la vida in de pers:

• In Het Nieuwsblad
• Op Ketnet, Karrewiet – aflevering van 11 januari – rond minuut 3
• In De Standaard
• Op de site van Volens

Blij weerzien

El equipo

Een memorabele dag.  Merce vierde haar 35ste verjaardag,  Santa Cruz (de stad waar we woonden in Bolivia) haar 200ste.  Maar bovenal werd op 24 september mijn metekindje geboren: Manon; dochtertje van mijn allerliefste nichtje Elisa en haar lief Jelle.

Is het geen dotje!?

Gisteren maakte ik kennis met Manon en ik smolt.  Zo klein (46cm), zo licht (2kg700) en oh, zo mooi!  Ik zou begot zelf terug goesting krijgen in zo een klein boeleke.  Pia liet echter duidelijk verstaan dat ze een broertje of zusje totaal (nog) niet ziet zitten.  Terwijl ik Manon vast had, hing Pia de hele tijd aan mijn rokken te zeuren dat ze gepakt wou worden.  Eens ik Manon aan Maarten doorgegeven had, ging ze mooi spelen.  De jaloerse tik.

Ik kijk er al naar uit om dingetjes te naaien voor dat kleine wezentje, maar ik heb nog maar 1 les gehad en ik kon totaal niet volgen omdat ik de vorige 2 gemist had door onze reis. Het zal dus nog even duren voordat ik zo’n mooie dingen kan maken als deze meter.

…was ik 39 weken zwanger en zag ik er zo uit:

De rest van mijn lijf ga ik u sparen...

In juli werd er veel gespetterd in eigen hof.  Maar juli was ook de maand van de uitstapjes: naar de kinderboerderij, een weekendje met de familie naar Spa voor Bompa Westel zijn 80ste verjaardag…  En een dagje met ons drietjes naar de de zee.

Waar Pia tijdens haar eerste keer aan de (Opaal)kust alles eerder van op een afstand bekeek, ontdekte ze de zee deze keer op een actieve manier:

Er werd voorzichtig kennis gemaakt met het zand.

Toch wel heel veel zand

Af en toe werd er een schelpje gegeten.

Schelpjes in alle maten en smaken

Er werd een strandwandeling gemaakt.

In tegenstelling tot de dame op de achtergrond beperkten wij ons tot pootje baden.

En last but not least werd er gepicknickt op de trein.

Met Clif aan haar zijde...

Maandagavond kreeg ik een ‘applicatie-aanval’.  Goed voor Pia, want nu heeft ze er weer een hoop beestige t-shirts bij.

De egel is mijn favoriet. Egeltjes zijn geweldig.

De laatste tijd waren we ten huize L-T in een winning mood.  Het begon eind vorig jaar met deze geweldige tas van h AN dgemaakt.  Daarna won ik bij haar mijn allereerste echte kurkentrekker.   En bij de mama van Emma en Mona won ik deze prachtige stiftenrol. Tenslotte won ik aantal weken geleden via Volume 1 kaarten voor Gotan Project in de AB.

De tas is 1 van mijn favorieten in de zomer, de kurkentrekker wordt minstens 1 keer per week bovengehaald, de stiftenrol ligt op Pia haar kamertje te wachten tot haar handjes klaar zijn om te kleuren en het concert was fantastisch.

De mooie stiftenrol van Emma en Mona. Een speeltje van de Hema. En in het Ikeabakje liggen links een poppetje van Maarten en rechts een konijntje van mij broederlijk naast elkaar.

Ik ben bijna beschaamd bij het winnen van zoveel moois.  Hoog tijd dat ik ook eens iets weg geef.  Ik weet alleen nog niet wat en zit er nog even op te broeden.  In afwachting van mijn ei een muziekje.  Van Gotan Project natuurlijk.

Nr. 1 komt nog maar net piepen en daar zijn tand nr. 2, 3 én 4 al.  Slik…  Een pijnlijke affaire voor ons meisje.  Even op de ‘tanden’ bijten en dan is ze er hopelijk vanaf voor een tijdje.

Sabine deed een tijdje geleden een oproep voor Moeders voor Moeders, een vzw die materiaal en voeding verdeelt aan gezinnen met jonge kinderen die het financieel zeer moeilijk hebben. De bedoeling van Sabine haar project is dat je een eigen naai-, haak-, of breiwerk maakt voor een baby of kindje en dit voor 3 april aan haar bezorgt.  Zij brengt dit naar Moeders voor Moeders in de paasvakantie.

Helaas ben ik een naai-, haak- en breileek.  Ik wou wel m’n steentje bijdragen, dus koos ik voor iets supersimpel: t-shirtjes van de Hema met een strijkapplicatie.

Mijn bijdrage voor Moeders voor Moeders

Het kan in de verste verte niet tippen aan de creaties van deze en andere creatieve mama’s, maar hey, alle beetjes helpen…