Mijn meisjes
zaterdag, januari 14th, 2012Allerliefste Ava,
Wat wordt er hier weinig over je geschreven… Zo onterecht. Je bent zo lief, zo schattig, zo blij, zo fantastich… Je bent altijd content en we horen je zelden of nooit huilen. Je bent heel ondernemend, rolt er op los en kan je zo lang alleen bezig houden met alles wat je binnen een straal van een halve meter tegenkomt. Je bent een genot om bezig te zien.
Soms vraag ik me af of we je wel genoeg aandacht geven. Zeker nu ik terug aan het werk ben. Want ook jij hebt recht op je portie aandacht, ook al eis je die zelf niet op. Er loopt hier namelijk nog een grote zus rond die ons zo nu en dan helemaal opslorpt. Gelukkig houdt die zus zich ook graag met jou bezig. Jullie zijn 2 handen op 1 buik. Als we boos zijn op Pia en ze heel verdrietig is, legt ze haar hoofdje op jouw buikje en ben jij de enige die haar kan troosten. Gewoon door je lieve, rustige zelf te zijn en je allerschattigste lach boven te halen.
Sinds deze week ga je met Pia mee naar Tante Leen. En ook dat loopt goed. Je bent ’s avonds wel doodmoe. Zo moe dat je soms bijna de hele avond slaapt en ’s nachts terug vaker wakker wordt. Voor de rest ben je waarlijk perfect.
Ik kijk uit naar de komende weken, maanden, jaren met jou. Maar laat het aub niet te snel gaan. 6 maanden is al oud genoeg. Blijf nog maar even mijn kleine baby.
Liefs,
Mams
Allerliefste Pia,
Wat gaat het weer rap allemaal. Het leven met jou loopt als een trein. Je wordt zo groot, je kan al zo veel, je praat als een grote… Ik kan je amper bijhouden. Voor jou mag het allemaal nog wat sneller gaan. Je wil zo graag naar school. Helaas moet je nog even wachten, lieve schat. Nog 3 maanden en dan is het jouw beurt. Ondertussen hebben we de potjesdraad wel weer opgepikt en lijk je je koppigheid aan de kant gezet te hebben. Wehey!
Je bent nu 2 jaar en 3 maanden en ik vind dit echt een fantastische, maar ook heel vermoeiende leeftijd. Over alles treed je in discussie en als je je zin niet krijgt kan je ‘nogal’ theatraal reageren. Zo theatraal dat wij hier regelmatig onze lach moeten inhouden. Ook aan het slapengaan gaat vaak de nodige dramatiek vooraf. En je hebt nog steeds een ochtendhumeur om u tegen te zeggen.
Maar je bent ook lief en zorgzaam, zowel voor Ava als voor mij (week thuis met een hersenschudding en whiplash met de bijhorende hoofd-, nek- en rugpijn, nvdr). Je vraagt me meermaals per dag bezorgd of ik nog pijn heb, geeft kusjes op de bulten en blauwe plekken en vraagt dan of het al een beetje beter gaat. Een betere pijnstiller bestaat er niet, I tell you.
Jij en je zus, dat is ook iets speciaals. Niemand kan Ava zo aan het lachen krijgen als jij. Het is ondertussen al een ritueel: na het avondeten draai je Ava haar stoel naar je toe, haal je je zotste dancemoves boven en gieren maar… Je noemt haar oa kleine ’sjat’, Avita of Aviteke. En als ik je hoor zeggen: ‘Ava, ik ziet jou graag.’, dan smelt mijn moederhartje…
Liefs,
je trotse mama.
