Pia & Ava

Op 11-7-11 werd rond 21u Ava geboren.  Zusje van Pia.  51 cm lang; 3,880 kg zwaar.

Vers van de pers

12 uur oud

Meer nieuws volgt.  Eerst nog wat genieten van ons nieuw gezinnetje!

Sinds dit jaar hebben we een moestuin. Dagelijks eten we groensels van eigen kweek: sla, bloemkool, broccoli, worteltjes, erwtjes, koolrabi, bietjes… Een echte zaligheid! Ook Pia steekt graag een handje toe, zowel bij het zaaien, begieten, oogsten als bij het prepareren.

Erwtjes doppen

Ondertussen rijpt de spruit in m’n buik verder.  Al 39 weken lang…

Bijna oogstklaar me dunkt...

Pia voelt dat er iets in de lucht hangt.  De voorbije week was niet gemakkelijk: veel wenen, alleen bij mama willen zijn, snel boos worden, slecht slapen…  Daarnaast had ze last van een hardnekkig buikvirus.  Gelukkig is  ze meestal gewoon haar charmante zelf.

My Cherry Blossom Girl

Ook voor mij is het niet altijd gemakkelijk: veel pijnlijke harde buiken in combinatie met dat ‘energievretendebijnagrotezusje’ zijn geen ideale combinatie. Ten huize L-T worden dan ook zoveel mogelijk uitstapjes gemaakt.  Bij voorkeur naar de dierentuin of ‘peeltuin’.

Lang leve de Halve Maan

Wordt vervolgd...

Een drietal maanden geleden kreeg ik een enveloppe in de bus.  Een enveloppe gevuld met allerlei toffe (zelfgemaakte) spulletjes van nicht Rose.  En dat allemaal omdat ik een facebookstatus van haar leuk vond.  Nog een dikke merci, Rose!

Een keukenschort voor mij, kleertjes voor Pia en een 'noginelkaartenaaien' kip. Pure verwennerij!

Omdat het leven niet alleen uit nemen bestaat en omdat geven ook heel plezant is, geef ik ook iets weg.  Wat weet ik nog niet, maar laat ons zeggen dat de eerste 3 die hier reageren binnen dit en een jaar iets (zelfgemaakts) van mij in de bus mogen verwachten. Kwestie van mezelf met een nakende bevalling enzo wat ruimte te geven…

Edit: Amai, dat gaat hier rap…  Chance of plans: de eerste 3 krijgen sowieso iets.  Uit de volgende reacties zal ik nog 2 mensen loten die een troostprijsje krijgen.  Verwacht in elk geval niets spectaculairs, aangezien ik een niet zo perfectionistische beginner ben.

was Pia blij met het bezoek van 'baby Tako' en 'Huus'.

was Pia onder de indruk van het strand: 'Veel sand!'.

behaalde Pia haar diploma van waterdreumes.

oefende ze alvast voor haar volgende diploma.

schommelde ze met haar vriendinnetje in de speeltuin.

Volop genieten van de laatste weken met 3!

Allerliefste Pia,

20 maanden ben je ondertussen.  Mijn kleine, grote meid.  Mijn lachebekje, mijn waterrat, mijn boekenwurm, mijn zonnekind, mijn babbelkous, mijn knuffelmie, mijn poppenmoedertje, mijn dansmarieke…   Maar ook mijn driftkikkertje, mijn donderwolkje…  Want  de peuterpuberteit steekt soms serieus de kop op…

Gelukkig overheersen de geweldige momenten.  Elke dag opnieuw doe je me met verstomming staan.  Ik verschiet er elke keer opnieuw van hoeveel woordjes en zinnetjes je al kent.    Je kent alle dieren bij naam, je lichaamsdelen,  kledingstukken…  Eigenlijk zeg je zo goed als elk woord na.  Je goochelt met zinnetjes.  Als we je niet verstaan, blijf je het herhalen totdat we je verstaan, desnoods met gebaren er bij.  Wat een genot!  Ondertussen noem je jezelf niet meer Mia maar Pia.  Je hebt ook nog wel een aantal Pia-woordjes.  Een telefoon is ‘tefeloon’ en oranje is ‘onana’.  Lepel blijft ‘plep’, net als olifant ‘ojo’ en konijn ‘nowee’.

Je bent een echt buitenkind.  Je houdt van fietsen (en onderweg alles benoemen wat je tegenkomt), van wandelen naar de  paardjes, kippen, ’sjaapjes’, ‘bambi’s’ en de ‘pono’ (pony) in de straat, spelen in de ’sandbak’, ’sjommelen’ en van glijbanen.

Net als je (groot)ouders kan je enorm genieten van lekker eten.  De favorieten van het moment zijn met voorsprong kaas en ‘cocola’, gevolgd door pasta, pizza, olijfjes, ananas, meloen, ‘aabei’, banaan, appelsien en komkommer.  En koekjes en chips natuurlijk.

Je deelt de hele dag ‘knufjes’ en kusjes uit.  Aan je knuffels, je poppen, ons, je vriendjes bij Tante Leen, je familie, je boeken, je schommelpaard…  Eigenlijk aan alles en iedereen.  Baby’s blijven wel je favoriete knuffelobjecten.  Hopelijk is dit binnen een tiental weken ook nog zo, want dan, Pia, gaat er heel wat veranderen in je jonge leventje…  Nog een week of tien en je bent grote zus!  Spannend!

Eerst nog even wachten op het kindje van Nonkel ‘Flof’ en Tante ‘Katien’ dat elk moment kan komen!

Knuf,

Je mams

Wij hadden een fantastisch paasweekend.  Kijk maar:

Op zaterdag buiten in bad, gevolgd door een tuinfeest bij de familie en een logeerpartijtje bij oma.

Watermeloen - aka 'loeloe' - eten op zondag.

Paaseitjes rapen bij omi en bompa.

Op maandag naar de 'sjaapjes' van boer Willy. Uiteraard gevolgd door een schapenijsje en schapenkaas.

Eindigen op een 'sjommel' in Koersel Kapelleke. Meer moet dat niet zijn.

Vorige week werd mijn metekindje Manon gedoopt.  Het werd een zonnig en plezant tuinfeestje.

Pia oefent alvast voor haar rol als grote zus. Ze spreekt er nog altijd van: 'Manon bij Pia op sjoot sitte'.

Knuffelen. Oftewel platdrukken.

De ribbetjes werden gesmaakt.

Er was ook een buikje van 28 weken aanwezig.

En dat buikje maakte een kleedje voor Manon.

Edit: Fotografe Melissa Milis was ook aanwezig.  Een deel van haar foto’s van de doop vind je hier.

… gingen moeder en dochter naar Handmade in Belgium.  In tegenstelling tot vorig jaar bleef de buit deze keer beperkt tot enkele Vermiljoenstofjes.  Het lag nochtans niet aan al het moois dat er verkocht werd.  Ook niet aan Pia die zich gedroeg als een engeltje.  Ik wijt het aan het zonnetje, de 6 maand zwangere buik èn de lokroep van een ijsje.  En dat ijsje smaakte!

Meisje met ijsje

Helemaal alleen in het grote kasteel

'Piep Pia', zoals ze zelf zegt.

Met papa gaat het ondertussen gelukkig weer beter.  Hoewel Pia daar op weg naar huis nog niet helemaal van overtuigd was, getuige haar ‘Papa (s)laapt’, tot ze hem effectief in levende lijve aantrof.

Oftewel De keerzijde van het leven.  Een theaterstuk van en door 8 Boliviaanse ex-straatjongens tussen 12 en 16 jaar van Callecruz; de NGO waarvoor ik in ons Boliviaans tijdperk werkte.

Bijna een jaar lang hebben de Boliviaanse jongens gerepeteerd om te komen tot een prachtig stuk gebaseerd op hun leven.  Hun leven op straat, de miserie, ellende… maar ook hun gevoelens, hun dromen, hun verlangens…  Na een tournee in Bolivia kregen deze gasten via Volens de kans om met hun verhaal naar België te komen.   Tussen 9 januari en 9 februari spelen ze voor verschillende scholen en in een aantal culturele centra.

Maarten, Pia en ik gingen zondag naar hun werk in Brugge kijken.  3 van de 8 jongens kende ik nog van vroeger.  Met de hoofdopvoeder Enrique en vooral met Susana – de maatschappelijk assistente – die mee waren, werkte ik toentertijd intens samen.  Het was de eerste keer na 2,5 jaar dat we elkaar terug zagen.  Heel speciaal, maar ook heel vertrouwd.

Het stuk zelf was aangrijpend, ontroerend, intens, indrukwekkend, mooi…  Ik waande me even terug in Bolivia.  Ik werd weer  ondergedompeld in het leven van de straat en het bijhorende taaltje, de harde realiteit, maar ook de warmte van de Bolivianen…  Het deed ons beseffen dat Bolivia toch nog diep in ons hart zit.

Zelfs Pia was onder de indruk.  Ze heeft de 45 minuten dat het stuk duurde rustig op mijn schoot zitten kijken naar heel het gebeuren.  Niet slecht voor haar eerste toneelstuk!

La otra cara de la vida in de pers:

• In Het Nieuwsblad
• Op Ketnet, Karrewiet – aflevering van 11 januari – rond minuut 3
• In De Standaard
• Op de site van Volens

Blij weerzien

El equipo

En hier is ie dan: mijn fantastische Secret Santabuit.  Ik word er nog steeds helemaal gelukkig van.

Fantastisch, toch!?

Pia op haar lievelingsplekje. Op de poef aan het raam. Uiteraard met een boek.

Het was niet gemakkelijk een fatsoenlijke foto van Pia te trekken met hare gilet, maar ongetwijfeld volgen er nog veel gelegenheden, want ze gaat dat schapenvelleke nog héél vaak dragen!