Pia & Ava » Ontdekken

Verwennerij

Sara — Wed, 07 Dec 2011 21:39:57 +0000

Ik slaag er maar niet in bij te benen. En dan ben ik nog niet eens terug aan het werk. Dat belooft voor binnen een maand… Laat ik maar beginnen met het voorbije weekend en er wat foto’s tegenaan smijten.

Er werden 3 schoentjes gezet, want ook metekindje Manon bleef slapen.

3 brave kindjes = een hoop speelgoed.

De sint haalde zijn naaimachine nog eens vanonder het stof en naaide een gilet voor Manon.

Manon in schaap.

En nog eentje van de zusjes.

Niet alleen de kleine meisjes werden verwend. De grote meisjes kregen hun deel tijdens Handmade in Belgium. Al moesten we hiervoor zelf in de geldbeugel tasten. Mijn buit: een hoop stofjes van Bambiblauw en Koekepeertje, een klaproosbroche van Hilde Groven, een mooie agenda van Artemysia, nog maar eens een paar oorbellen van Fleufatale, postkaartjes van Papiermier, een t-shirt voor Pia van TantAn en nog een paar sloefjes voor Ava van Le Petit Crochet.

Le voyage: deel 4, Sète

Sara — Fri, 04 Nov 2011 21:56:34 +0000

Geen Zuid-Frankrijk zonder de zee, dus trokken we een dagje naar havenstad Sète. Lekkere sardientjes, lekker weertje en een plezant strand.

Best wel warm trouwens zo'n baby'tje tegen je lijf bij 30°C.

1ste keer op het strand.

En daar is de zee! (En een verdwaalde zwemmer.)

Ode aan mijn oudste

Sara — Sun, 31 Jul 2011 20:16:07 +0000

Ze verdient dat die oudste van mij. Zo fantastisch dat zij haar rol als grote zus opneemt. Ok, het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Soms heeft ze liever dat we dat baby’tje dat zoveel uur per dag aan mama haar borsten hangt even wegleggen en laten wenen, maar toch, ze doet dat goed. Zo liefdevol dat ze die kleinste haar handje streelt als die naast haar zit te schreien in de fietskar… Met zoveel enthousiasme dat die kleine (letterlijk) wordt bedolven onder de kusjes en knuffels… Zo groot dat ze lijkt als ze tegen dat zusje zegt: ‘Helaba, kleine meid. Melkje drinken? Flinke meid!’… Mijn moederhart smelt voor minder.

Ik kan zo hard genieten van al die typische woordjes en zinnetjes die ze hier fabriceert. Laat ik het Piaatjes noemen. Een van de favorieten van het moment is ‘broodschappen doen’. Geweldig toch!? In plaats van ‘naar de bakker gaan’, zegt ze gewoonweg ‘broodschappen doen’. En ze heeft dat helemaal ‘zeffel’ verzonnen. ‘Zeffel’ want die oudste heeft soms wat moeite met de volgorde van de lettertjes. Zo vindt ze het geweldig om mama te ‘heppelen’met ‘zeffel’ ‘zaffel’ te smeren op de billen van de baby (die ze trouwens nog vaak ‘Manonke‘ noemt).

Voor de rest gaat haar taal met rasse schreden vooruit. Heelder volzinnen worden gemaakt. En de eerste werkwoorden vervoegd in die volzinnen: ‘Pia Hazel vetellen sjaap pijn aan de poot gedaan.’ Af en toe worden er ik en jou gebruikt. Van is volop in. Op, naast, boven, onder… kennen geen geheimen meer. Meer van dat ‘abblieft en dakkewel’, want ik vind het heerlijk die ontdekkingen der taal.

En over een maand wordt die oudste al 2… Zucht…

De voorbije week…

Sara — Mon, 06 Jun 2011 19:43:12 +0000

was Pia blij met het bezoek van 'baby Tako' en 'Huus'.

was Pia onder de indruk van het strand: 'Veel sand!'.

behaalde Pia haar diploma van waterdreumes.

oefende ze alvast voor haar volgende diploma.

schommelde ze met haar vriendinnetje in de speeltuin.

Volop genieten van de laatste weken met 3!

Twintig maanden vs dertig weken

Sara — Wed, 04 May 2011 20:39:28 +0000

Allerliefste Pia,

20 maanden ben je ondertussen. Mijn kleine, grote meid. Mijn lachebekje, mijn waterrat, mijn boekenwurm, mijn zonnekind, mijn babbelkous, mijn knuffelmie, mijn poppenmoedertje, mijn dansmarieke… Maar ook mijn driftkikkertje, mijn donderwolkje… Want de peuterpuberteit steekt soms serieus de kop op…

Gelukkig overheersen de geweldige momenten. Elke dag opnieuw doe je me met verstomming staan. Ik verschiet er elke keer opnieuw van hoeveel woordjes en zinnetjes je al kent. Je kent alle dieren bij naam, je lichaamsdelen, kledingstukken… Eigenlijk zeg je zo goed als elk woord na. Je goochelt met zinnetjes. Als we je niet verstaan, blijf je het herhalen totdat we je verstaan, desnoods met gebaren er bij. Wat een genot! Ondertussen noem je jezelf niet meer Mia maar Pia. Je hebt ook nog wel een aantal Pia-woordjes. Een telefoon is ‘tefeloon’ en oranje is ‘onana’. Lepel blijft ‘plep’, net als olifant ‘ojo’ en konijn ‘nowee’.

Je bent een echt buitenkind. Je houdt van fietsen (en onderweg alles benoemen wat je tegenkomt), van wandelen naar de paardjes, kippen, ’sjaapjes’, ‘bambi’s’ en de ‘pono’ (pony) in de straat, spelen in de ’sandbak’, ’sjommelen’ en van glijbanen.

Net als je (groot)ouders kan je enorm genieten van lekker eten. De favorieten van het moment zijn met voorsprong kaas en ‘cocola’, gevolgd door pasta, pizza, olijfjes, ananas, meloen, ‘aabei’, banaan, appelsien en komkommer. En koekjes en chips natuurlijk.

Je deelt de hele dag ‘knufjes’ en kusjes uit. Aan je knuffels, je poppen, ons, je vriendjes bij Tante Leen, je familie, je boeken, je schommelpaard… Eigenlijk aan alles en iedereen. Baby’s blijven wel je favoriete knuffelobjecten. Hopelijk is dit binnen een tiental weken ook nog zo, want dan, Pia, gaat er heel wat veranderen in je jonge leventje… Nog een week of tien en je bent grote zus! Spannend!

Eerst nog even wachten op het kindje van Nonkel ‘Flof’ en Tante ‘Katien’ dat elk moment kan komen!

Knuf,

Je mams

Paasweekend

Sara — Wed, 27 Apr 2011 20:50:37 +0000

Wij hadden een fantastisch paasweekend. Kijk maar:

Op zaterdag buiten in bad, gevolgd door een tuinfeest bij de familie en een logeerpartijtje bij oma.

Watermeloen - aka 'loeloe' - eten op zondag.

Paaseitjes rapen bij omi en bompa.

Op maandag naar de 'sjaapjes' van boer Willy. Uiteraard gevolgd door een schapenijsje en schapenkaas.

Eindigen op een 'sjommel' in Koersel Kapelleke. Meer moet dat niet zijn.

Terwijl papa zjiek in de zetel lag…

Sara — Mon, 11 Apr 2011 20:35:36 +0000

… gingen moeder en dochter naar Handmade in Belgium. In tegenstelling tot vorig jaar bleef de buit deze keer beperkt tot enkele Vermiljoenstofjes. Het lag nochtans niet aan al het moois dat er verkocht werd. Ook niet aan Pia die zich gedroeg als een engeltje. Ik wijt het aan het zonnetje, de 6 maand zwangere buik èn de lokroep van een ijsje. En dat ijsje smaakte!

Meisje met ijsje

Helemaal alleen in het grote kasteel

'Piep Pia', zoals ze zelf zegt.

Met papa gaat het ondertussen gelukkig weer beter. Hoewel Pia daar op weg naar huis nog niet helemaal van overtuigd was, getuige haar ‘Papa (s)laapt’, tot ze hem effectief in levende lijve aantrof.

Pia vs Staartje: 0-1

Sara — Sun, 20 Mar 2011 20:17:13 +0000

Pia is een echt meisje. Een meisje dat van staartjes houdt. Maar niet voor langer dan 10 seconden. Heel soms vergeet ze het staartje en houdt het voor de volle 5 minuten stand! Schattig, toch!?

Gelukt!

Meisje

Een speldje van tijd tot tijd ziet ze wel zitten. En dat voor een vol half uur!

Sssssss…

Sara — Wed, 23 Feb 2011 20:49:50 +0000

Vandaag sneeuwde het nog eens. Zachtjes, maar het sneeuwde wel. Pia maakte me er attent op door zachtjes aan mijn broek te trekken, naar buiten te wijzen en ‘Sssssssss…’ te zeggen. Sneeuw, dus. Het deed me denken aan 2 maand geleden, toen Pia voor het eerst ‘bewust’ kennis maakte met de sneeuw. Ze deed dit stap voor stap:

Eerst mag popje de sneeuw van naderbij bekijken. Letterlijk.

Popje bougeert niet, dus Pia concludeert dat het goed is.

De volgende dag gaat Pia er helemaal voor...

Om de dagen erna niet meer naar binnen de willen.

Plezant toch die sneeuw. Hoewel we nu wel beginnen te verlangen naar de lente. Bring it on!

La otra cara de la vida

Sara — Tue, 18 Jan 2011 21:32:42 +0000

Oftewel De keerzijde van het leven. Een theaterstuk van en door 8 Boliviaanse ex-straatjongens tussen 12 en 16 jaar van Callecruz; de NGO waarvoor ik in ons Boliviaans tijdperk werkte.

Bijna een jaar lang hebben de Boliviaanse jongens gerepeteerd om te komen tot een prachtig stuk gebaseerd op hun leven. Hun leven op straat, de miserie, ellende… maar ook hun gevoelens, hun dromen, hun verlangens… Na een tournee in Bolivia kregen deze gasten via Volens de kans om met hun verhaal naar België te komen. Tussen 9 januari en 9 februari spelen ze voor verschillende scholen en in een aantal culturele centra.

Maarten, Pia en ik gingen zondag naar hun werk in Brugge kijken. 3 van de 8 jongens kende ik nog van vroeger. Met de hoofdopvoeder Enrique en vooral met Susana – de maatschappelijk assistente – die mee waren, werkte ik toentertijd intens samen. Het was de eerste keer na 2,5 jaar dat we elkaar terug zagen. Heel speciaal, maar ook heel vertrouwd.

Het stuk zelf was aangrijpend, ontroerend, intens, indrukwekkend, mooi… Ik waande me even terug in Bolivia. Ik werd weer ondergedompeld in het leven van de straat en het bijhorende taaltje, de harde realiteit, maar ook de warmte van de Bolivianen… Het deed ons beseffen dat Bolivia toch nog diep in ons hart zit.

Zelfs Pia was onder de indruk. Ze heeft de 45 minuten dat het stuk duurde rustig op mijn schoot zitten kijken naar heel het gebeuren. Niet slecht voor haar eerste toneelstuk!

La otra cara de la vida in de pers:

In Het Nieuwsblad
Op Ketnet, Karrewiet – aflevering van 11 januari – rond minuut 3
In De Standaard
Op de site van Volens

Blij weerzien

El equipo