Het was een zware bevalling, mijn Secret Santa cadeautje. Katrien vertelde dat ze van bloemetjes, stofjes en grappige gadgets hield. Ik had verschillende ideetjes, maar toen de deadline dichterbij kwam, viel ik ineens zonder naaimachine. Dus moest ik op het laatste moment op zoek naar een plan B. En plan B werd dit.
… en ik ben helemaal euforisch! Ik werd door mijn Secret Santa ongelofelijk hard verwend! Wat ik allemaal kreeg? Een prachtig vestje en speldjes voor Pia, 2 roggekussentjes én oorbellen! Het vestje zit Pia als gegoten, de speldjes zijn superschattig, de oorbellen doe ik morgen aan en de roggekussentjes gaan straks mee naar boven. Een schot in de roos! Het was al donker toen ik thuiskwam, dus voor de foto’s is het wachten tot woensdag.
Een dikke merci, Leila! Het overtrof echt al mijn verwachtingen. 1,5 uur later zit ik nog steeds met een big smile op mijn gezicht. Ik ben nu wel een beetje beschaamd voor het cadeautje dat ik gemaakt heb voor mijn slachtoffer… 
Een dikke merci, Tess en elfje! Het is een fantastisch initiatief! Ik schrijf me bij deze alvast in voor de volgende editie!
Oef! Mijn Secret Santa pakje is gepost. Het was deze week elke avond tegen de klok werken om het op tijd af te krijgen, maar het is gelukt en daar ben ik best trots op. Hopelijk heeft mijn slachtoffer er iets aan… Na de spanning van het kiezen, afwerken en posten van mijn pakje ben ik nu wel heel benieuwd wie mijn Secret Santa is…
Ook ons huis werd vannacht niet gepasseerd...
Een eerste voorzichtige verkenning van de buit. De koekjes werden onmiddellijk goedgekeurd.
De rest van de dag ging er heerlijk relaxed aan toe...
Vandaag legde Pia haar eerste meters alleen af. Helemaal alleen. Zonder duwkarretje. Zonder pollekes. Woensdag zette ze al een aantal keer een eerste voorzichtig stapje, maar vandaag werden er dus echt meters afgelegd. Meters! Net na ons bezoekje aan Kind en Gezin, waar ze trouwens weer helemaal goedgekeurd is. 9kg300 en 75 cm.
De allereerste meters waren een beetje ‘per ongeluk’. Ze was de living aan het doorkruisen met haar duwkarretje, tot ze plots het deuntje van Angelina Ballerina hoorde, haar karretje losliet en enthousiast naar de tv stapte. Helemaal alleen dus. En helemaal onbewust. Apetrots was ze toen ze het doorhad.
De rest van de avond werd giechelend en stappend gevuld. Ik weet wat we dit weekend gaan doen…
Van 6 tot 23 september vertoefden wij in Spanje. De eerste dagen brachten we door in Albacete bij Merce en Gonzalo; onze beste vrienden uit ons Boliviaans tijdperk. Het was de eerste keer sinds onze terugkeer in 2008 dat we elkaar terugzagen, maar het leek of het amper een week geleden was.
In Bolivia vertelde Gonza vaak vol nostalgie over de jaarlijkse Feria in zijn Albacete en liet het nu toch wel net geen Feria zijn toen wij daar waren… De 300ste nog wel. Dat moest dus driedubbel en dik gevierd worden. En feesten daar kunnen de Spanjaarden wat van! Het was fijn om hier enkele dagen deel van uit te kunnen maken.
De eerste 5 dagen verliepen zeer gezapig: rond een uur of half negen opstaan, naar de winkel voor brood, op het gemakske ontbijten, Pia eten geven, Pia laten dutten, middageten, tegen een uur of vier naar de Feria, terraskes doen, naar de speeltuin met Pia, tapas als avondeten, Pia rond 22u30 in haar tentje steken en dan nog lekker lang nababbelen en Boliviaanse herinneringen ophalen op het terras van M en G. Meer moet dat niet zijn, toch!?
Pia deed het fantastisch. Ze bewees dat ze een dochter van haar ouders is en dat het reizen haar in het bloed zit. Ze paste zich zonder problemen aan het Spaanse eten en ritme aan. Tortilla, empanadas, olijven… Het ging er allemaal zonder problemen in.
Een greep uit de eerste dagen:
Bij Tia Merce op schoot 'gusanitos' (wormpjes) eten, een soort chips van mais. Gebakken lucht eigenlijk. De Spaanse kindjes worden er groot mee.
Wat wegdromen in het park.
Voor het eerst in het reuzenrad...
... en op de paardenmolen. Ik was 'iets' enthousiaster dan Pia.
Op de lappen met Tio Gonza.
Meer foto’s van de eerste dagen op Flickr!
In juli werd er veel gespetterd in eigen hof. Maar juli was ook de maand van de uitstapjes: naar de kinderboerderij, een weekendje met de familie naar Spa voor Bompa Westel zijn 80ste verjaardag… En een dagje met ons drietjes naar de de zee.
Waar Pia tijdens haar eerste keer aan de (Opaal)kust alles eerder van op een afstand bekeek, ontdekte ze de zee deze keer op een actieve manier:
Er werd voorzichtig kennis gemaakt met het zand.
Toch wel heel veel zand
Af en toe werd er een schelpje gegeten.
Schelpjes in alle maten en smaken
Er werd een strandwandeling gemaakt.
In tegenstelling tot de dame op de achtergrond beperkten wij ons tot pootje baden.
En last but not least werd er gepicknickt op de trein.
Met Clif aan haar zijde...
Sinds Pia tandjes heeft, vinden we overal tandafdrukjes terug. Zelfs in haar eigen arm.
Links haar 2 ondertanden, rechts haar 2 boventanden. En ja, daar past een erwt tussen.
Elke avond voor Pia gaat slapen, blijven zij en ik nog even door de glazen schuifdeur staan kijken naar papa die nog een laatste keer wuift. En vandaag gebeurde het. Ineens wuifde Pia terug. We dachten even dat het per ongeluk was, maar telkens Maarten wuifde, ging Pia haar armpje lustig de lucht in en werd er vrolijk terug gewuifd. Heerlijk!
Mijn allerliefste Pia,
Het is zover. Vanaf morgen zal ons leven er helemaal anders uit zien. Gedaan met onze dagelijkse wandelingen, gedaan met ’s ochtends lekker lang knuffelen in bed nadat papa vertrokken is, gedaan met doen waar we zin in hebben, gedaan met onze vele uitstapjes…
De plicht roept: ik ga terug aan het werk en jij gaat 3 dagen spelen bij Tante Leen en Tante Kelly. Je laatste oefendag bij de tantekes was niet zo goed meegevallen. Je was wat overstuur en begreep niet waarom je mama ineens weg was en je hebt er een verkoudheid en oorontsteking aan over gehouden. Het zal een zure appel worden – zowel voor mij als voor jou – maar we bijten ons er wel door. Je gaat er zo veel nieuwe dingen leren, zo veel ontdekken, vele nieuwe vriendjes maken. Jij die zo graag andere kindjes ziet. Je gaat je ogen nogal de kost kunnen geven. Je gaat er groeien, ontwikkelen en spelen dat de stukken er van af vliegen.
Maar het allerleukste is dat vanaf nu je papa elke vrijdag thuis gaat zijn om met jou te spelen, te knuffelen, te wandelen, te fietsen… En ik, ik ga op woensdag, in het weekend en ’s avonds gewoon dubbel en dik genieten van jou!
Vandaag was een emotionele dag. Jij was niet helemaal in je sas en wou de hele tijd bij je mama zijn. Alsof je voelde dat er van alles te gebeuren staat. Nu ben ik net terug van de buikdansles en jij ligt al te slapen. Mijn kabas staat klaar. Die van jou ook. Zucht. Ik kijk al uit naar morgenavond, suske!
Slaap zacht,
Je mama
