Het afzetten bij de onthaalmoeders was niet gemakkelijk.  Stiekem heb ik toch een paar traantjes weggepinkt. De werkdag zelf viel wel goed mee.  Alsof ik nooit was weggeweest…  Pia heeft niet willen eten bij de tantekes, maar is heel flink geweest.

En toen ik om 17u30 van de trein afstapte, stonden Maarten en Pia mij op te wachten op het perron! Zo zalig!

Het is zover.  Vanaf morgen zal ons leven er helemaal anders uit zien.  Gedaan met onze dagelijkse wandelingen,  gedaan met ’s ochtends lekker lang knuffelen in bed  nadat papa vertrokken is, gedaan met doen waar we zin in hebben, gedaan met onze vele uitstapjes…

De plicht roept: ik ga terug aan het werk en jij gaat 3 dagen spelen bij Tante Leen en Tante Kelly.   Je laatste oefendag bij de tantekes was niet zo goed meegevallen.  Je was wat overstuur en begreep niet waarom je mama ineens weg was en je hebt er een verkoudheid en oorontsteking aan over gehouden. Het zal een zure appel worden – zowel voor mij als voor jou – maar we bijten ons er wel door.  Je gaat er zo veel nieuwe dingen leren, zo veel ontdekken, vele nieuwe vriendjes maken.  Jij die zo graag andere kindjes ziet.  Je gaat je ogen nogal de kost kunnen geven.  Je gaat er groeien, ontwikkelen en spelen dat de stukken er van af vliegen.

Maar het allerleukste is dat vanaf nu je papa elke vrijdag thuis gaat zijn om met jou te spelen, te knuffelen, te wandelen, te fietsen…  En ik, ik ga op woensdag, in het weekend en ’s avonds gewoon dubbel en dik genieten van jou!

Vandaag was een emotionele dag.  Jij was niet helemaal in je sas en  wou de hele tijd bij je mama zijn.  Alsof je voelde dat er van alles te gebeuren staat.  Nu ben ik net terug van de buikdansles en jij ligt al te slapen.  Mijn kabas staat klaar.  Die van jou ook.    Zucht.  Ik kijk al uit naar morgenavond, suske!

Slaap zacht,

Je mama

Natuurlijk kijk ik er wel naar uit om terug te gaan werken, maar ik zal ze toch missen, mijn boeliewoelie ( ). Maandag gaat ze voor het eerst naar haar onthaalmoeders.  Voor 2 uurtjes.  Om te wennen.  Zo spannend, seg!

En ondertussen licht mijn lieve collega Griet mij op weg naar de buikdansles wekelijks in over het reilen en het zeilen op het werk.  Kwestie van een beetje voorbereid te zijn.  6,5 maand is niet niks, natuurlijk.

Vandaag ben ik met Pia nog eens langs de osteopaat geweest.  Zij heeft de Pia’s nekje en de gewrichten in haar achterhoofdje weer los gemaakt en normaal zou het nu beter moeten zijn.  Laat ons hopen!

4 weken, het lijkt nog lang, maar de tijd gaat zo snel en ik wil nog zoveel dingen doen met Pia. Ik ga de komende weken echt het onderste uit de kan halen en zó hard genieten van elk moment met mijn kleine, flinke meid.

Hoewel Maarten 2 dagen verlof had genomen om voor Pia te zorgen, was het geen onverdeeld succes:  Pia weigerde om uit een flesje te drinken.  We hadden echt al vaak geoefend (met verschillende flesjes,  speentjes, houdingen… noem maar op) en verkeerden in de waan dat als ze veel honger had, uiteindelijk wel zou toehappen.  Niet dus.

Pia heeft de melkstrijd gewonnen:  Maarten heeft haar ’s namiddags door de sneeuw naar mijn werk gebracht zodat ik haar tijdens de pauze kon eten geven.  Tsja, als de berg niet naar Mozes komt, moet Mozes naar de berg, zeker…

Voor mij was het ook een mijlpaaltje.  Het deed me wel eens deugd om er voor de 1ste keer in 3,5 maand (langer dan 2 uur) tussen uit te zijn zonder Pia  en mijn collega’s terug te zien, maar ik was toch ook heel blij mijn meisje ’s avonds weer in mijn armen te sluiten.  En nu, nu ga ik nog lekker genieten van 2,5 maand thuis bij mijn dochter!

Pia's eerste sneeuw