Twintig maanden vs dertig weken

4 mei 2011

Allerliefste Pia,

20 maanden ben je ondertussen.  Mijn kleine, grote meid.  Mijn lachebekje, mijn waterrat, mijn boekenwurm, mijn zonnekind, mijn babbelkous, mijn knuffelmie, mijn poppenmoedertje, mijn dansmarieke…   Maar ook mijn driftkikkertje, mijn donderwolkje…  Want  de peuterpuberteit steekt soms serieus de kop op…

Gelukkig overheersen de geweldige momenten.  Elke dag opnieuw doe je me met verstomming staan.  Ik verschiet er elke keer opnieuw van hoeveel woordjes en zinnetjes je al kent.    Je kent alle dieren bij naam, je lichaamsdelen,  kledingstukken…  Eigenlijk zeg je zo goed als elk woord na.  Je goochelt met zinnetjes.  Als we je niet verstaan, blijf je het herhalen totdat we je verstaan, desnoods met gebaren er bij.  Wat een genot!  Ondertussen noem je jezelf niet meer Mia maar Pia.  Je hebt ook nog wel een aantal Pia-woordjes.  Een telefoon is ‘tefeloon’ en oranje is ‘onana’.  Lepel blijft ‘plep’, net als olifant ‘ojo’ en konijn ‘nowee’.

Je bent een echt buitenkind.  Je houdt van fietsen (en onderweg alles benoemen wat je tegenkomt), van wandelen naar de  paardjes, kippen, ’sjaapjes’, ‘bambi’s’ en de ‘pono’ (pony) in de straat, spelen in de ’sandbak’, ’sjommelen’ en van glijbanen.

Net als je (groot)ouders kan je enorm genieten van lekker eten.  De favorieten van het moment zijn met voorsprong kaas en ‘cocola’, gevolgd door pasta, pizza, olijfjes, ananas, meloen, ‘aabei’, banaan, appelsien en komkommer.  En koekjes en chips natuurlijk.

Je deelt de hele dag ‘knufjes’ en kusjes uit.  Aan je knuffels, je poppen, ons, je vriendjes bij Tante Leen, je familie, je boeken, je schommelpaard…  Eigenlijk aan alles en iedereen.  Baby’s blijven wel je favoriete knuffelobjecten.  Hopelijk is dit binnen een tiental weken ook nog zo, want dan, Pia, gaat er heel wat veranderen in je jonge leventje…  Nog een week of tien en je bent grote zus!  Spannend!

Eerst nog even wachten op het kindje van Nonkel ‘Flof’ en Tante ‘Katien’ dat elk moment kan komen!

Knuf,

Je mams

Paasweekend

27 april 2011

Wij hadden een fantastisch paasweekend.  Kijk maar:

Op zaterdag buiten in bad, gevolgd door een tuinfeest.

Op zaterdag buiten in bad, gevolgd door een tuinfeest bij de familie en een logeerpartijtje bij oma.

Watermeloen loeloe eten op zondag.

Watermeloen - aka 'loeloe' - eten op zondag.

Paaseitjes rapen bij omi en bompa

Paaseitjes rapen bij omi en bompa.

Op maandag naar schapenboer Willy.  Uiteraard gevolgd door een schapenijsje en schapenkaas.

Op maandag naar de 'sjaapjes' van boer Willy. Uiteraard gevolgd door een schapenijsje en schapenkaas.

Eindigen op een sjommel in Koersel Kapelleke

Eindigen op een 'sjommel' in Koersel Kapelleke. Meer moet dat niet zijn.

Doopfeest Manon

25 april 2011

Vorige week werd mijn metekindje Manon gedoopt.  Het werd een zonnig en plezant tuinfeestje.

Pia oefent alvast voor haar rol als grote zus.

Pia oefent alvast voor haar rol als grote zus. Ze spreekt er nog altijd van: 'Manon bij Pia op sjoot sitte'.

Knuffelen

Knuffelen. Oftewel platdrukken.

De ribbetjes werden gesmaakt

De ribbetjes werden gesmaakt.

Er was ook een buikje van 28 weken aanwezig

Er was ook een buikje van 28 weken aanwezig.

Ik maakte een kleedje voor Manon

En dat buikje maakte een kleedje voor Manon.

Edit: Fotografe Melissa Milis was ook aanwezig.  Een deel van haar foto’s van de doop vind je hier.

Terwijl papa zjiek in de zetel lag…

11 april 2011

… gingen moeder en dochter naar Handmade in Belgium.  In tegenstelling tot vorig jaar bleef de buit deze keer beperkt tot enkele Vermiljoenstofjes.  Het lag nochtans niet aan al het moois dat er verkocht werd.  Ook niet aan Pia die zich gedroeg als een engeltje.  Ik wijt het aan het zonnetje, de 6 maand zwangere buik èn de lokroep van een ijsje.  En dat ijsje smaakte!

Meisje met ijsje

Meisje met ijsje

Helemaal alleen in het grote kasteel

Helemaal alleen in het grote kasteel

Piep Pia, zoals ze zelf zegt.

'Piep Pia', zoals ze zelf zegt.

Met papa gaat het ondertussen gelukkig weer beter.  Hoewel Pia daar op weg naar huis nog niet helemaal van overtuigd was, getuige haar ‘Papa (s)laapt’, tot ze hem effectief in levende lijve aantrof.

Pia vs Staartje: 0-1

20 maart 2011

Pia is een echt meisje.  Een meisje dat van staartjes houdt. Maar niet voor langer dan 10 seconden.  Heel soms vergeet ze het staartje en houdt het voor de volle 5 minuten stand!  Schattig, toch!?

Gelukt!

Gelukt!

Meisje

Meisje

Een speldje

Een speldje van tijd tot tijd ziet ze wel zitten. En dat voor een vol half uur!

Sssssss…

23 februari 2011

Vandaag sneeuwde het nog eens.  Zachtjes, maar het sneeuwde wel.  Pia maakte me er attent op door zachtjes aan mijn broek te trekken, naar buiten te wijzen en ‘Sssssssss…’ te zeggen.  Sneeuw, dus.  Het deed me denken aan 2 maand geleden, toen Pia voor het eerst ‘bewust’ kennis maakte met de sneeuw.  Ze deed dit stap voor stap:

Eerst mag popje de sneeuw van naderbij bekijken.  Letterlijk.

Eerst mag popje de sneeuw van naderbij bekijken. Letterlijk.

Popje bougeert niet, dus Pia concludeert dat het goed is.

Popje bougeert niet, dus Pia concludeert dat het goed is.

De volgende dag gaat Pia er helemaal voor.

De volgende dag gaat Pia er helemaal voor...

...Om de dagen erna niet meer naar binnen de willen.

Om de dagen erna niet meer naar binnen de willen.

Plezant toch die sneeuw.  Hoewel we nu wel beginnen te verlangen naar de lente.  Bring it on!

Omdat het hier maar stillekes is en omdat beelden meer zeggen dan woorden

2 februari 2011

La otra cara de la vida

18 januari 2011

Oftewel De keerzijde van het leven.  Een theaterstuk van en door 8 Boliviaanse ex-straatjongens tussen 12 en 16 jaar van Callecruz; de NGO waarvoor ik in ons Boliviaans tijdperk werkte.

Bijna een jaar lang hebben de Boliviaanse jongens gerepeteerd om te komen tot een prachtig stuk gebaseerd op hun leven.  Hun leven op straat, de miserie, ellende… maar ook hun gevoelens, hun dromen, hun verlangens…  Na een tournee in Bolivia kregen deze gasten via Volens de kans om met hun verhaal naar België te komen.   Tussen 9 januari en 9 februari spelen ze voor verschillende scholen en in een aantal culturele centra.

Maarten, Pia en ik gingen zondag naar hun werk in Brugge kijken.  3 van de 8 jongens kende ik nog van vroeger.  Met de hoofdopvoeder Enrique en vooral met Susana – de maatschappelijk assistente – die mee waren, werkte ik toentertijd intens samen.  Het was de eerste keer na 2,5 jaar dat we elkaar terug zagen.  Heel speciaal, maar ook heel vertrouwd.

Het stuk zelf was aangrijpend, ontroerend, intens, indrukwekkend, mooi…  Ik waande me even terug in Bolivia.  Ik werd weer  ondergedompeld in het leven van de straat en het bijhorende taaltje, de harde realiteit, maar ook de warmte van de Bolivianen…  Het deed ons beseffen dat Bolivia toch nog diep in ons hart zit.

Zelfs Pia was onder de indruk.  Ze heeft de 45 minuten dat het stuk duurde rustig op mijn schoot zitten kijken naar heel het gebeuren.  Niet slecht voor haar eerste toneelstuk!

La otra cara de la vida in de pers:

Blij weerzien

Blij weerzien

El equipo

El equipo

Secret Santabuit

22 december 2010

En hier is ie dan: mijn fantastische Secret Santabuit.  Ik word er nog steeds helemaal gelukkig van.

Fantastich, toch!?

Fantastisch, toch!?

Pia op haat lievelingsplekje in huis.  Uiteraard met een boek.

Pia op haar lievelingsplekje. Op de poef aan het raam. Uiteraard met een boek.

Het was niet gemakkelijk een fatsoenlijke foto van Pia te trekken met hare gilet, maar ongetwijfeld volgen er nog veel gelegenheden, want ze gaat dat schapenvelleke nog héél vaak dragen!

En ook vrollie haar pakje kwam toe

20 december 2010

Het was een zware bevalling, mijn Secret Santa cadeautje.  Katrien vertelde dat ze van bloemetjes, stofjes en grappige gadgets hield.  Ik had verschillende ideetjes, maar toen de deadline dichterbij kwam, viel ik ineens zonder naaimachine.  Dus moest ik op het laatste moment op zoek naar een plan B.  En plan B werd dit.