Pia

…  van onze vakantie:

Fotografe in spe

Tussen de champagnevelden

In het 'rarebomenbos'

Effe bijkomen

Gisteren had ik een date met Inge en Eva, 2 vriendinnen uit onze Boliviaanse periode.  Den date was in Antwerpen.  Op 50 minuutjes treinen van bij ons.  Een ideale reden om Pia eens kennis te laten maken met de NMBS.

De treinrit op zich was super.  Pia vond het allemaal geweldig.  Ze wist niet waar eerst kijken.  Het op en af de trein geraken was iets minder.  Ik had de maxicosi mee op de wieltjes. Een slecht idee als je eerst heel veel trappen af moet en daarna weer heel veel trappen op om alleen maar op het perron te geraken.  Concreet zag het er zo uit: maxicosi van de wieltjes halen, maxicosi op de grond, wieltjes naar beneden dragen, mc boven halen en naar beneden dragen, mc terug op de wieltjes, stappen tot aan de volgende trap, mc weer van de wieltjes af, mc naar boven dragen, wieltjes beneden halen, wieltjes naar boven brengen, mc op de wieltjes, naar de deur stappen, mc van wieltjes, wieltjes dicht plooien, mc op de trein zetten, terug van de trein om wieltjes er op te zetten, plaatsje zoeken voor mc en wieltjes en eindelijk zitten.  Dit x 4!

Wat heb ik geleerd: treinen is fun, maar volgende keer zal het toch met de draagzak of een lichte bugy zijn!

In navolging van een aantal discussies een tijdje geleden in blogland:

We love to Beco!

Liefste Pia,

Woensdag was het exact 100 dagen geleden dat je je eerste schreeuw liet en ik je in mijn armen en mijn hart sloot.  Je was langverwacht en zo welkom!  Van het eerste moment dat je op mijn buik lag, ben ik van je beginnen te genieten en ik ben er niet meer mee gestopt.

1 dagje oud

De eerste weken leefde ik helemaal op jouw ritme.   Je dronk  graag en veel melk, waardoor ik je 12 uur per dag borstvoeding gaf.   Meermaals per dag doezelden we samen in.  Ik kon uren naar je lieve gezichtje kijken, smelten bij het horen van je Donald Duck-niesjes, je lekkere babygeurtje opsnuiven en je zachte perzikhuidje strelen. Elke dag trokken we er met zijn tweetjes op uit voor een wandeling en genoten we van de mooie nazomer.

1 week oud

Stilaan kwam oktober er aan.  Je begon te lachen en belletjes te blazen waardoor je me alleen maar meer deed smelten.  Je werd ook een pak steviger, waardoor je je hoofdje al flink recht kon houden.  Je oogjes werden steeds groter en alerter zodat je de wereld in je op kon zuigen.  Zo ontdekte  je ook je vogelmobiel, waar je lang naar kon kijken en lachen.  Verder speelde je graag met je bal die zo lekker kraakte als je er met je tong tegen duwde. We gingen regelmatig met zijn tweetjes onder de douche en ook in de Tummy Tub vond je het heerlijk vertoeven.

1,5 maand oud

November brak aan.  Met ons gezinnetje brachten we een weekje door in Ambleteuse.  Je begon steeds meer te brabbelen en bijgevolg ook meer te zeveren. Je ontdekte je handjes en de geneugden van het rammelen. Je vogelmobiel was niet meer veilig voor je grijpgrage handjes.  Plat liggen vond je iets ‘voor baby’s’: je zat liever in je relax en de Beco werd bovengehaald voor wandelingen.

2,5 maand oud

Ondertussen is het december en is het ‘platte’ er af.  Je weegt ruim 6 kilo en meet rond de 60 cm.  Je doet niets liever dan je buikspieren te oefenen door jezelf op te trekken en vliegertje te spelen. Je bent altijd je blije zelf en oh, zo schattig. Na het drinken kan je me met een gelukzalige glimlach aankijken alsof je wil zeggen: ‘Dank je, mama, voor de lekkere melk’.  Melk uit een flesje blijf je wel koppig weigeren.  Overdag slapen is net als een flesje ‘je ding’ niet: het kost je veel moeite om in slaap te vallen.  ’s Nachts slaap je gelukkig als een roosje.  Je bent een droom van een baby en ik heb al vaak tegen je papa gezegd hoe gelukkig ik ben dat jij deel uit maakt van ons leven!  Elke dag ontdek je weer nieuwe dingen. En, lieve Pia, neem het van mij aan: er valt nog heel veel te ontdekken.

Knuffel,

Je mama

100 dagen oud!