Pia & Ava

Ik slaag er maar niet in bij te benen.  En dan ben ik nog niet eens terug aan het werk.  Dat belooft voor binnen een maand…  Laat ik maar beginnen met het voorbije weekend en er wat foto’s tegenaan smijten.

Er werden 3 schoentjes gezet, want ook metekindje Manon bleef slapen.

3 brave kindjes = een hoop speelgoed.

De sint haalde zijn naaimachine nog eens vanonder het stof en naaide een gilet voor Manon.

Manon in schaap.

En nog eentje van de zusjes.

Niet alleen de kleine meisjes werden verwend.  De grote meisjes kregen hun deel tijdens Handmade in Belgium.  Al moesten we hiervoor zelf in de geldbeugel tasten.  Mijn buit: een hoop stofjes van Bambiblauw en Koekepeertje, een klaproosbroche van Hilde Groven, een mooie agenda van Artemysia, nog maar eens een paar oorbellen van Fleufatale, postkaartjes van Papiermier, een t-shirt voor Pia van TantAn en nog een paar sloefjes voor Ava van Le Petit Crochet.

was Pia blij met het bezoek van 'baby Tako' en 'Huus'.

was Pia onder de indruk van het strand: 'Veel sand!'.

behaalde Pia haar diploma van waterdreumes.

oefende ze alvast voor haar volgende diploma.

schommelde ze met haar vriendinnetje in de speeltuin.

Volop genieten van de laatste weken met 3!

Wij hadden een fantastisch paasweekend.  Kijk maar:

Op zaterdag buiten in bad, gevolgd door een tuinfeest bij de familie en een logeerpartijtje bij oma.

Watermeloen - aka 'loeloe' - eten op zondag.

Paaseitjes rapen bij omi en bompa.

Op maandag naar de 'sjaapjes' van boer Willy. Uiteraard gevolgd door een schapenijsje en schapenkaas.

Eindigen op een 'sjommel' in Koersel Kapelleke. Meer moet dat niet zijn.

Oftewel De keerzijde van het leven.  Een theaterstuk van en door 8 Boliviaanse ex-straatjongens tussen 12 en 16 jaar van Callecruz; de NGO waarvoor ik in ons Boliviaans tijdperk werkte.

Bijna een jaar lang hebben de Boliviaanse jongens gerepeteerd om te komen tot een prachtig stuk gebaseerd op hun leven.  Hun leven op straat, de miserie, ellende… maar ook hun gevoelens, hun dromen, hun verlangens…  Na een tournee in Bolivia kregen deze gasten via Volens de kans om met hun verhaal naar België te komen.   Tussen 9 januari en 9 februari spelen ze voor verschillende scholen en in een aantal culturele centra.

Maarten, Pia en ik gingen zondag naar hun werk in Brugge kijken.  3 van de 8 jongens kende ik nog van vroeger.  Met de hoofdopvoeder Enrique en vooral met Susana – de maatschappelijk assistente – die mee waren, werkte ik toentertijd intens samen.  Het was de eerste keer na 2,5 jaar dat we elkaar terug zagen.  Heel speciaal, maar ook heel vertrouwd.

Het stuk zelf was aangrijpend, ontroerend, intens, indrukwekkend, mooi…  Ik waande me even terug in Bolivia.  Ik werd weer  ondergedompeld in het leven van de straat en het bijhorende taaltje, de harde realiteit, maar ook de warmte van de Bolivianen…  Het deed ons beseffen dat Bolivia toch nog diep in ons hart zit.

Zelfs Pia was onder de indruk.  Ze heeft de 45 minuten dat het stuk duurde rustig op mijn schoot zitten kijken naar heel het gebeuren.  Niet slecht voor haar eerste toneelstuk!

La otra cara de la vida in de pers:

• In Het Nieuwsblad
• Op Ketnet, Karrewiet – aflevering van 11 januari – rond minuut 3
• In De Standaard
• Op de site van Volens

Blij weerzien

El equipo

Tussen de stapjes, de buikdans- en de naailessen door snel een slotpostje van onze reis.

De voorlaatste nacht van onze reis sliepen we in Baeza zodat we de volgende ochtend het oude gedeelte konden bezoeken.  ’s Middags reden we door naar Albacete zodat we onze laatste avond en nacht bij Merce en Gonzalo konden doorbrengen. Net op tijd om Gonzalo’s verjaardag te vieren.  Fiesta!

De reis was fantastisch, Pia was super, het weerzien met M en G was geweldig, terug Spaans horen was zalig…   Echt een reis om nooit te vergeten.  We kijken al uit naar de volgende!

Afscheid van Tio Gonza en Tia Merce

Een memorabele dag.  Merce vierde haar 35ste verjaardag,  Santa Cruz (de stad waar we woonden in Bolivia) haar 200ste.  Maar bovenal werd op 24 september mijn metekindje geboren: Manon; dochtertje van mijn allerliefste nichtje Elisa en haar lief Jelle.

Is het geen dotje!?

Gisteren maakte ik kennis met Manon en ik smolt.  Zo klein (46cm), zo licht (2kg700) en oh, zo mooi!  Ik zou begot zelf terug goesting krijgen in zo een klein boeleke.  Pia liet echter duidelijk verstaan dat ze een broertje of zusje totaal (nog) niet ziet zitten.  Terwijl ik Manon vast had, hing Pia de hele tijd aan mijn rokken te zeuren dat ze gepakt wou worden.  Eens ik Manon aan Maarten doorgegeven had, ging ze mooi spelen.  De jaloerse tik.

Ik kijk er al naar uit om dingetjes te naaien voor dat kleine wezentje, maar ik heb nog maar 1 les gehad en ik kon totaal niet volgen omdat ik de vorige 2 gemist had door onze reis. Het zal dus nog even duren voordat ik zo’n mooie dingen kan maken als deze meter.

Van 6 tot 23 september vertoefden wij in Spanje.  De eerste dagen brachten we door in Albacete bij Merce en Gonzalo; onze beste vrienden uit ons Boliviaans tijdperk.  Het was de eerste keer sinds onze terugkeer in 2008 dat we elkaar terugzagen, maar het leek of het amper een week geleden was.

In Bolivia vertelde Gonza vaak vol nostalgie over de jaarlijkse Feria in zijn Albacete en liet het nu toch wel net geen Feria zijn toen wij daar waren…  De 300ste nog wel.  Dat moest dus driedubbel en dik gevierd worden.  En feesten daar kunnen de Spanjaarden wat van!  Het was fijn om hier enkele dagen deel van uit te kunnen maken.

De eerste 5 dagen verliepen zeer gezapig: rond een uur of half negen opstaan, naar de winkel voor brood, op het gemakske ontbijten, Pia eten geven, Pia laten dutten, middageten, tegen een uur of vier naar de Feria, terraskes doen, naar de speeltuin met Pia, tapas als avondeten, Pia rond 22u30 in haar tentje steken en dan nog lekker lang nababbelen en Boliviaanse herinneringen ophalen op het terras van M en G.  Meer moet dat niet zijn, toch!?

Pia deed het fantastisch.  Ze bewees dat ze een dochter van haar ouders is en dat het reizen haar in het bloed zit.  Ze paste zich zonder problemen aan het Spaanse eten en ritme aan. Tortilla, empanadas, olijven…  Het ging er allemaal zonder problemen in.

Een greep uit de eerste dagen:

Bij Tia Merce op schoot 'gusanitos' (wormpjes) eten, een soort chips van mais. Gebakken lucht eigenlijk. De Spaanse kindjes worden er groot mee.

Wat wegdromen in het park.

Voor het eerst in het reuzenrad...

... en op de paardenmolen. Ik was 'iets' enthousiaster dan Pia.

Op de lappen met Tio Gonza.

Meer foto’s van de eerste dagen op Flickr!

Een echte wielertoerist begeeft zich niet enkel op bekend terrein, maar verkent ook graag andermans hof.  Die van omi en bompa bijvoorbeeld.  Daarnaast past een wielertoerist zich moeiteloos aan een ander kaliber van fiets aan en deinst hij niet terug voor de camera.

Een echte wielertoerist kan surplacen...

... en lief lachen tegelijk; zelfs met ettelijke kilometers in de benen.

Gisteren had ik een date met Inge en Eva, 2 vriendinnen uit onze Boliviaanse periode.  Den date was in Antwerpen.  Op 50 minuutjes treinen van bij ons.  Een ideale reden om Pia eens kennis te laten maken met de NMBS.

De treinrit op zich was super.  Pia vond het allemaal geweldig.  Ze wist niet waar eerst kijken.  Het op en af de trein geraken was iets minder.  Ik had de maxicosi mee op de wieltjes. Een slecht idee als je eerst heel veel trappen af moet en daarna weer heel veel trappen op om alleen maar op het perron te geraken.  Concreet zag het er zo uit: maxicosi van de wieltjes halen, maxicosi op de grond, wieltjes naar beneden dragen, mc boven halen en naar beneden dragen, mc terug op de wieltjes, stappen tot aan de volgende trap, mc weer van de wieltjes af, mc naar boven dragen, wieltjes beneden halen, wieltjes naar boven brengen, mc op de wieltjes, naar de deur stappen, mc van wieltjes, wieltjes dicht plooien, mc op de trein zetten, terug van de trein om wieltjes er op te zetten, plaatsje zoeken voor mc en wieltjes en eindelijk zitten.  Dit x 4!

Wat heb ik geleerd: treinen is fun, maar volgende keer zal het toch met de draagzak of een lichte bugy zijn!