Pia & Ava

Vandaag legde Pia haar eerste meters alleen af.  Helemaal alleen.  Zonder duwkarretje.  Zonder pollekes. Woensdag zette ze al een aantal keer een eerste voorzichtig stapje, maar  vandaag werden er dus echt meters afgelegd.  Meters!  Net na ons bezoekje aan Kind en Gezin, waar ze trouwens weer helemaal goedgekeurd is.  9kg300 en 75 cm.

De allereerste meters waren een beetje ‘per ongeluk’.  Ze was de living aan het doorkruisen met haar duwkarretje, tot ze plots het deuntje van Angelina Ballerina hoorde, haar karretje losliet en enthousiast naar de tv stapte.  Helemaal alleen dus.  En helemaal onbewust.  Apetrots was ze toen ze het doorhad.

De rest van de avond werd giechelend en stappend gevuld.  Ik weet wat we dit weekend gaan doen…

Een memorabele dag.  Merce vierde haar 35ste verjaardag,  Santa Cruz (de stad waar we woonden in Bolivia) haar 200ste.  Maar bovenal werd op 24 september mijn metekindje geboren: Manon; dochtertje van mijn allerliefste nichtje Elisa en haar lief Jelle.

Is het geen dotje!?

Gisteren maakte ik kennis met Manon en ik smolt.  Zo klein (46cm), zo licht (2kg700) en oh, zo mooi!  Ik zou begot zelf terug goesting krijgen in zo een klein boeleke.  Pia liet echter duidelijk verstaan dat ze een broertje of zusje totaal (nog) niet ziet zitten.  Terwijl ik Manon vast had, hing Pia de hele tijd aan mijn rokken te zeuren dat ze gepakt wou worden.  Eens ik Manon aan Maarten doorgegeven had, ging ze mooi spelen.  De jaloerse tik.

Ik kijk er al naar uit om dingetjes te naaien voor dat kleine wezentje, maar ik heb nog maar 1 les gehad en ik kon totaal niet volgen omdat ik de vorige 2 gemist had door onze reis. Het zal dus nog even duren voordat ik zo’n mooie dingen kan maken als deze meter.

Van 6 tot 23 september vertoefden wij in Spanje.  De eerste dagen brachten we door in Albacete bij Merce en Gonzalo; onze beste vrienden uit ons Boliviaans tijdperk.  Het was de eerste keer sinds onze terugkeer in 2008 dat we elkaar terugzagen, maar het leek of het amper een week geleden was.

In Bolivia vertelde Gonza vaak vol nostalgie over de jaarlijkse Feria in zijn Albacete en liet het nu toch wel net geen Feria zijn toen wij daar waren…  De 300ste nog wel.  Dat moest dus driedubbel en dik gevierd worden.  En feesten daar kunnen de Spanjaarden wat van!  Het was fijn om hier enkele dagen deel van uit te kunnen maken.

De eerste 5 dagen verliepen zeer gezapig: rond een uur of half negen opstaan, naar de winkel voor brood, op het gemakske ontbijten, Pia eten geven, Pia laten dutten, middageten, tegen een uur of vier naar de Feria, terraskes doen, naar de speeltuin met Pia, tapas als avondeten, Pia rond 22u30 in haar tentje steken en dan nog lekker lang nababbelen en Boliviaanse herinneringen ophalen op het terras van M en G.  Meer moet dat niet zijn, toch!?

Pia deed het fantastisch.  Ze bewees dat ze een dochter van haar ouders is en dat het reizen haar in het bloed zit.  Ze paste zich zonder problemen aan het Spaanse eten en ritme aan. Tortilla, empanadas, olijven…  Het ging er allemaal zonder problemen in.

Een greep uit de eerste dagen:

Bij Tia Merce op schoot 'gusanitos' (wormpjes) eten, een soort chips van mais. Gebakken lucht eigenlijk. De Spaanse kindjes worden er groot mee.

Wat wegdromen in het park.

Voor het eerst in het reuzenrad...

... en op de paardenmolen. Ik was 'iets' enthousiaster dan Pia.

Op de lappen met Tio Gonza.

Meer foto’s van de eerste dagen op Flickr!

Omdat het zo leuk is om hier samen met Pia op te dansen.

De laatste tijd waren we ten huize L-T in een winning mood.  Het begon eind vorig jaar met deze geweldige tas van h AN dgemaakt.  Daarna won ik bij haar mijn allereerste echte kurkentrekker.   En bij de mama van Emma en Mona won ik deze prachtige stiftenrol. Tenslotte won ik aantal weken geleden via Volume 1 kaarten voor Gotan Project in de AB.

De tas is 1 van mijn favorieten in de zomer, de kurkentrekker wordt minstens 1 keer per week bovengehaald, de stiftenrol ligt op Pia haar kamertje te wachten tot haar handjes klaar zijn om te kleuren en het concert was fantastisch.

De mooie stiftenrol van Emma en Mona. Een speeltje van de Hema. En in het Ikeabakje liggen links een poppetje van Maarten en rechts een konijntje van mij broederlijk naast elkaar.

Ik ben bijna beschaamd bij het winnen van zoveel moois.  Hoog tijd dat ik ook eens iets weg geef.  Ik weet alleen nog niet wat en zit er nog even op te broeden.  In afwachting van mijn ei een muziekje.  Van Gotan Project natuurlijk.

Gisteren gingen we naar het Wereldfeest in Leuven.  Pia – voor de gelegenheid verkleed als aardbei – vond het in elk geval heel plezant!

Pia lacht haar tanden bloot

Hoog en droog

Aardbei eet watermeloen

Lieve, lieve Pia

Toen je een aantal weken oud was, kon ik me niet voorstellen dat je ooit een half jaar zou zijn.  Maar kijk, het is al zo ver: ik heb een dochter van een half jaar.  En wat voor een dochter!  Je bent gewèldig!  Van elke dag maak jij een feest.

Halfjaarkaastaart

Je bent een enthousiast lachebekje en een speelvogel. Als we slecht gezind zijn, weet jij ons steeds aan het lachen te brengen. Je bent nieuwsgierig en wilt alles gezien en gehoord hebben.  Geen enkel geluid ontsnapt aan je aandacht.  Je bent super flink. Absoluut geen dramaqueen. Je weent zelden of nooit, zelfs met je reflux ween je niet meer dan ervoor. Je hebt een eigen willetje.  Een fles blijf je weigeren.  Een bekertje vind je wel ok.  Slapen vind je nog steeds maar niets.  Gemiddeld slaap je overdag 3 keer een half uurtje.  Meer niet. Helaas slaap je ’s nachts niet meer door.  Tussen 3 en 4 word je meestal wakker.  Je valt pas terug in slaap als je even hebt mogen drinken.  Maar je bent zo lief en zo schattig.  Soms kan ik gewoon niet geloven dat dit allemaal echt is.  Het is een eer en een genot je mama te zijn!

Halve verjaardag

6 maand al!  Je kleine wereldje zal weer wat groter worden.  Ik ga volgdende week terug werken en jij gaat 3 keer per week spelen bij Tante Leen en Tante Kelly.  Vandaag hebben we al eens geoefend.  Ik vond het niet gemakkelijk je achter te laten, maar jij, jij was meteen gefascineerd door de andere kindjes op de mat.  Toen ik je kwam halen, was je hard aan het wenen.  Je had een dutje gedaan en was verschoten van het vreemde gezicht dat je uit je bedje kwam halen. Maar toen je mij zag binnenkomen, stak je je armpjes naar me uit en begon je meteen te lachen.  De rest van de dag hebben we veel geknuffeld en getaterd.  Echt genieten!

6 maand! Dat verdient een streepje muziek.  Meer bepaald 1 van de eerste liedjes die ik hoorde nadat ik wist dat ik een dochter ging krijgen: