Wat wordt er hier weinig over je geschreven…  Zo onterecht.   Je bent zo lief, zo schattig, zo blij, zo fantastich…   Je bent altijd content en we horen je zelden of nooit huilen. Je bent heel ondernemend, rolt er op los en kan je zo lang alleen bezig houden met alles wat je binnen een straal van een halve meter tegenkomt.  Je bent een genot om bezig te zien.

Soms vraag ik me af of we je wel genoeg aandacht geven. Zeker nu ik terug aan het werk ben.  Want ook jij hebt recht op je portie aandacht, ook al eis je die zelf niet op.  Er loopt hier namelijk nog een grote zus rond die ons zo nu en dan helemaal opslorpt.  Gelukkig houdt die zus zich ook graag met jou bezig.  Jullie zijn 2 handen op 1 buik.  Als we boos zijn op Pia en ze heel verdrietig is, legt ze haar hoofdje op jouw buikje en ben jij de enige die haar kan troosten.  Gewoon door je lieve, rustige zelf te zijn en je allerschattigste lach boven te halen.

Sinds deze week ga je met Pia mee naar Tante Leen.  En ook dat loopt goed.  Je bent ’s avonds wel doodmoe.  Zo moe dat je soms bijna de hele avond slaapt en ’s nachts terug vaker wakker wordt.    Voor de rest ben je waarlijk perfect.

Ik kijk uit naar de komende weken, maanden, jaren met jou.  Maar laat het aub niet te snel gaan.  6 maanden is al oud genoeg.  Blijf nog maar even mijn kleine baby.

Liefs,

Mams

Allerliefste Pia,

Wat gaat het weer rap allemaal.  Het leven met jou loopt als een trein.  Je wordt zo groot, je kan al zo veel, je praat als een grote…  Ik kan je amper bijhouden. Voor jou mag het allemaal nog wat sneller gaan.  Je wil zo graag naar school.  Helaas moet je nog even wachten, lieve schat.  Nog 3 maanden en dan is het jouw beurt. Ondertussen hebben we de potjesdraad wel weer opgepikt en lijk je je koppigheid aan de kant gezet te hebben.  Wehey!

Je bent nu 2 jaar en 3 maanden en ik vind dit echt een fantastische, maar ook heel vermoeiende leeftijd.  Over alles treed je in discussie en als je je zin niet krijgt kan je ‘nogal’ theatraal reageren.   Zo theatraal dat wij hier regelmatig onze lach moeten inhouden.  Ook aan het slapengaan gaat vaak de nodige dramatiek vooraf.  En je hebt nog steeds een ochtendhumeur om u tegen te zeggen.

Maar je bent ook lief en zorgzaam, zowel voor Ava als voor mij (week thuis met een hersenschudding en whiplash met de bijhorende hoofd-, nek- en rugpijn, nvdr).  Je vraagt me meermaals per dag bezorgd of ik nog pijn heb, geeft kusjes op de bulten en blauwe plekken en vraagt dan of het al een beetje beter gaat.  Een betere pijnstiller bestaat er niet, I tell you.

Jij en je zus, dat is ook iets speciaals.  Niemand kan Ava zo aan het lachen krijgen als jij.  Het is ondertussen al een ritueel: na het avondeten draai je Ava haar stoel naar je toe, haal je je zotste dancemoves boven en gieren maar…  Je noemt haar oa kleine ’sjat’, Avita of Aviteke. En als ik je hoor zeggen: ‘Ava, ik ziet jou graag.’, dan smelt mijn moederhartje…

Liefs,

je trotse mama.

Vers van de pers

12 uur oud

Meer nieuws volgt.  Eerst nog wat genieten van ons nieuw gezinnetje!

Erwtjes doppen

Ondertussen rijpt de spruit in m’n buik verder.  Al 39 weken lang…

Bijna oogstklaar me dunkt...

Pia voelt dat er iets in de lucht hangt.  De voorbije week was niet gemakkelijk: veel wenen, alleen bij mama willen zijn, snel boos worden, slecht slapen…  Daarnaast had ze last van een hardnekkig buikvirus.  Gelukkig is  ze meestal gewoon haar charmante zelf.

My Cherry Blossom Girl

Ook voor mij is het niet altijd gemakkelijk: veel pijnlijke harde buiken in combinatie met dat ‘energievretendebijnagrotezusje’ zijn geen ideale combinatie. Ten huize L-T worden dan ook zoveel mogelijk uitstapjes gemaakt.  Bij voorkeur naar de dierentuin of ‘peeltuin’.

Lang leve de Halve Maan

Wordt vervolgd...

20 maanden ben je ondertussen.  Mijn kleine, grote meid.  Mijn lachebekje, mijn waterrat, mijn boekenwurm, mijn zonnekind, mijn babbelkous, mijn knuffelmie, mijn poppenmoedertje, mijn dansmarieke…   Maar ook mijn driftkikkertje, mijn donderwolkje…  Want  de peuterpuberteit steekt soms serieus de kop op…

Gelukkig overheersen de geweldige momenten.  Elke dag opnieuw doe je me met verstomming staan.  Ik verschiet er elke keer opnieuw van hoeveel woordjes en zinnetjes je al kent.    Je kent alle dieren bij naam, je lichaamsdelen,  kledingstukken…  Eigenlijk zeg je zo goed als elk woord na.  Je goochelt met zinnetjes.  Als we je niet verstaan, blijf je het herhalen totdat we je verstaan, desnoods met gebaren er bij.  Wat een genot!  Ondertussen noem je jezelf niet meer Mia maar Pia.  Je hebt ook nog wel een aantal Pia-woordjes.  Een telefoon is ‘tefeloon’ en oranje is ‘onana’.  Lepel blijft ‘plep’, net als olifant ‘ojo’ en konijn ‘nowee’.

Je bent een echt buitenkind.  Je houdt van fietsen (en onderweg alles benoemen wat je tegenkomt), van wandelen naar de  paardjes, kippen, ’sjaapjes’, ‘bambi’s’ en de ‘pono’ (pony) in de straat, spelen in de ’sandbak’, ’sjommelen’ en van glijbanen.

Net als je (groot)ouders kan je enorm genieten van lekker eten.  De favorieten van het moment zijn met voorsprong kaas en ‘cocola’, gevolgd door pasta, pizza, olijfjes, ananas, meloen, ‘aabei’, banaan, appelsien en komkommer.  En koekjes en chips natuurlijk.

Je deelt de hele dag ‘knufjes’ en kusjes uit.  Aan je knuffels, je poppen, ons, je vriendjes bij Tante Leen, je familie, je boeken, je schommelpaard…  Eigenlijk aan alles en iedereen.  Baby’s blijven wel je favoriete knuffelobjecten.  Hopelijk is dit binnen een tiental weken ook nog zo, want dan, Pia, gaat er heel wat veranderen in je jonge leventje…  Nog een week of tien en je bent grote zus!  Spannend!

Eerst nog even wachten op het kindje van Nonkel ‘Flof’ en Tante ‘Katien’ dat elk moment kan komen!

Knuf,

Je mams

Als dat geen vader-dochterliefde is...

]]> http://www.saarmaart.be/pia/2010/08/pia-en-maarten-hebben-een-boontje-voor-elkaar/feed/ 7 http://www.saarmaart.be/pia/2010/04/10/ http://www.saarmaart.be/pia/2010/04/10/#comments Sat, 24 Apr 2010 20:23:12 +0000 Sara http://www.saarmaart.be/pia/?p=467 Tien jaar.  10!   Als in 1/3 de van ons leven.  Zo lang zijn Maarten en ik sinds 22 april samen.

10! Diez! Tien! Zehn! Dix!

Tien jaar dat kan al tellen.  Tien fantastische jaren waarin we elkaar en de wereld ontdekten.  Tien intense jaren waarin we lief en leed deelden.  Tien onvergetelijke jaren waarin we afstudeerden, onze eerste job vonden, volwassen werden, veel reisden, in Bolivia gingen wonen, elkaar door en door leerden kennen, veel lachten, af en toe huilden, een huis kochten… en vooral mama en papa werden!

Tien jaar graag zien en houden van.  Elke dag liever en meer.  Of om het met de woorden van Finley te zeggen:

Het is zover.  Vanaf morgen zal ons leven er helemaal anders uit zien.  Gedaan met onze dagelijkse wandelingen,  gedaan met ’s ochtends lekker lang knuffelen in bed  nadat papa vertrokken is, gedaan met doen waar we zin in hebben, gedaan met onze vele uitstapjes…

De plicht roept: ik ga terug aan het werk en jij gaat 3 dagen spelen bij Tante Leen en Tante Kelly.   Je laatste oefendag bij de tantekes was niet zo goed meegevallen.  Je was wat overstuur en begreep niet waarom je mama ineens weg was en je hebt er een verkoudheid en oorontsteking aan over gehouden. Het zal een zure appel worden – zowel voor mij als voor jou – maar we bijten ons er wel door.  Je gaat er zo veel nieuwe dingen leren, zo veel ontdekken, vele nieuwe vriendjes maken.  Jij die zo graag andere kindjes ziet.  Je gaat je ogen nogal de kost kunnen geven.  Je gaat er groeien, ontwikkelen en spelen dat de stukken er van af vliegen.

Maar het allerleukste is dat vanaf nu je papa elke vrijdag thuis gaat zijn om met jou te spelen, te knuffelen, te wandelen, te fietsen…  En ik, ik ga op woensdag, in het weekend en ’s avonds gewoon dubbel en dik genieten van jou!

Vandaag was een emotionele dag.  Jij was niet helemaal in je sas en  wou de hele tijd bij je mama zijn.  Alsof je voelde dat er van alles te gebeuren staat.  Nu ben ik net terug van de buikdansles en jij ligt al te slapen.  Mijn kabas staat klaar.  Die van jou ook.    Zucht.  Ik kijk al uit naar morgenavond, suske!

Slaap zacht,

Je mama