Pia & Ava

Wij hadden een fantastisch paasweekend.  Kijk maar:

Op zaterdag buiten in bad, gevolgd door een tuinfeest bij de familie en een logeerpartijtje bij oma.

Watermeloen - aka 'loeloe' - eten op zondag.

Paaseitjes rapen bij omi en bompa.

Op maandag naar de 'sjaapjes' van boer Willy. Uiteraard gevolgd door een schapenijsje en schapenkaas.

Eindigen op een 'sjommel' in Koersel Kapelleke. Meer moet dat niet zijn.

… gingen moeder en dochter naar Handmade in Belgium.  In tegenstelling tot vorig jaar bleef de buit deze keer beperkt tot enkele Vermiljoenstofjes.  Het lag nochtans niet aan al het moois dat er verkocht werd.  Ook niet aan Pia die zich gedroeg als een engeltje.  Ik wijt het aan het zonnetje, de 6 maand zwangere buik èn de lokroep van een ijsje.  En dat ijsje smaakte!

Meisje met ijsje

Helemaal alleen in het grote kasteel

'Piep Pia', zoals ze zelf zegt.

Met papa gaat het ondertussen gelukkig weer beter.  Hoewel Pia daar op weg naar huis nog niet helemaal van overtuigd was, getuige haar ‘Papa (s)laapt’, tot ze hem effectief in levende lijve aantrof.

Pia is een echt meisje.  Een meisje dat van staartjes houdt. Maar niet voor langer dan 10 seconden.  Heel soms vergeet ze het staartje en houdt het voor de volle 5 minuten stand!  Schattig, toch!?

Gelukt!

Meisje

Een speldje van tijd tot tijd ziet ze wel zitten. En dat voor een vol half uur!

Vandaag sneeuwde het nog eens.  Zachtjes, maar het sneeuwde wel.  Pia maakte me er attent op door zachtjes aan mijn broek te trekken, naar buiten te wijzen en ‘Sssssssss…’ te zeggen.  Sneeuw, dus.  Het deed me denken aan 2 maand geleden, toen Pia voor het eerst ‘bewust’ kennis maakte met de sneeuw.  Ze deed dit stap voor stap:

Eerst mag popje de sneeuw van naderbij bekijken. Letterlijk.

Popje bougeert niet, dus Pia concludeert dat het goed is.

De volgende dag gaat Pia er helemaal voor...

Om de dagen erna niet meer naar binnen de willen.

Plezant toch die sneeuw.  Hoewel we nu wel beginnen te verlangen naar de lente.  Bring it on!

November was maar stillekes hier, maar dat wil niet zeggen dat we stilgezeten hebben.  Naast de naai- en buikdanlessen bleef er gewoon niet zo veel tijd en goesting over om te bloggen.   En die tijd,  die stond niet stil.  Terwijl de vorige post nog ging over een eenjarige gaat deze alweer over eentje van 15 maanden…

Eentje van 15 maanden dat zot is van boekjes.  De hele dag door komt ze aandragen met boekjes.  Het kind heeft zelfs al een abonnement bij de bib, begot. Dierenboekjes blijven haar favoriet.  De dierengeluidjes (hond, paard, slang, leeuw, kip, eend, kikker, schaap, varken, konijn, koe…) krijgen we er gratis bij.

Boekjes lezen met het buurmeisje. Altijd feest.

Haar woordenschat gaat met rasse schreden vooruit.  De a-klanken overheersen nog wel.   Een kiwi wordt bvb kawa.   Een greep uit het assortiment:  mama, papa, daag, da(t), daa(r), naa (nee; gaat gepaard met vingertje), paa(rd), poe(s), ba(l), appew (appel), daddu (danku), oppa (op), hoppa (wanneer iets valt), voila, Bu(m)ba, bo(m)pa, Jo(s)…  Haar lievelingszin is ‘Wasdaa???’.  De hele dag door.  Ook dit gaat gepaard met het vingertje.  Eigenlijk steekt haar vingertje non-stop in de lucht.

Dat vingertje wordt trouwens ook vaak gebruikt om haar lichaamsdelen aan te duiden.  Of haar tanden te tellen.  12 heeft ze er momenteel.

Verder imiteert ze alles en iedereen.  Alles wat Pia ondergaat, ondergaat haar pop ook: neusje snuiten, water drinken, onderstoppen, gezichtje wassen, schommelen, wiegen, knuffelen, kusjes geven, eten geven, haren kammen…  Het is een genot om ze bezig te zien, ons poppenmoedertje.

Pia eet een 'appew'.

… was Pia het feestvarken! Lang geleden, maar toch nog even een impressie van het feestgedruis:

Pia en Moemoe. De kroon bleef welgeteld 3 seconden op haar hoofd staan. In het totaal. Gelukkig kan ik hem volgend jaar nog gebruiken.

Bij een feest hoort taart. Veel taart. En kaas.

Pia denkt er het hare van, van al die taart...

Pia kreeg een hoop cadeautjes, waaronder dit zelfgemaakte pronkstuk van Nonkel Floris en Tante Trien

Ons pronkstuk in het pronkstuk.

Het volgende postje gaat over het heden. Beloofd!

Vandaag legde Pia haar eerste meters alleen af.  Helemaal alleen.  Zonder duwkarretje.  Zonder pollekes. Woensdag zette ze al een aantal keer een eerste voorzichtig stapje, maar  vandaag werden er dus echt meters afgelegd.  Meters!  Net na ons bezoekje aan Kind en Gezin, waar ze trouwens weer helemaal goedgekeurd is.  9kg300 en 75 cm.

De allereerste meters waren een beetje ‘per ongeluk’.  Ze was de living aan het doorkruisen met haar duwkarretje, tot ze plots het deuntje van Angelina Ballerina hoorde, haar karretje losliet en enthousiast naar de tv stapte.  Helemaal alleen dus.  En helemaal onbewust.  Apetrots was ze toen ze het doorhad.

De rest van de avond werd giechelend en stappend gevuld.  Ik weet wat we dit weekend gaan doen…

…was ik 39 weken zwanger en zag ik er zo uit:

De rest van mijn lijf ga ik u sparen...