Wat wordt er hier weinig over je geschreven…  Zo onterecht.   Je bent zo lief, zo schattig, zo blij, zo fantastich…   Je bent altijd content en we horen je zelden of nooit huilen. Je bent heel ondernemend, rolt er op los en kan je zo lang alleen bezig houden met alles wat je binnen een straal van een halve meter tegenkomt.  Je bent een genot om bezig te zien.

Soms vraag ik me af of we je wel genoeg aandacht geven. Zeker nu ik terug aan het werk ben.  Want ook jij hebt recht op je portie aandacht, ook al eis je die zelf niet op.  Er loopt hier namelijk nog een grote zus rond die ons zo nu en dan helemaal opslorpt.  Gelukkig houdt die zus zich ook graag met jou bezig.  Jullie zijn 2 handen op 1 buik.  Als we boos zijn op Pia en ze heel verdrietig is, legt ze haar hoofdje op jouw buikje en ben jij de enige die haar kan troosten.  Gewoon door je lieve, rustige zelf te zijn en je allerschattigste lach boven te halen.

Sinds deze week ga je met Pia mee naar Tante Leen.  En ook dat loopt goed.  Je bent ’s avonds wel doodmoe.  Zo moe dat je soms bijna de hele avond slaapt en ’s nachts terug vaker wakker wordt.    Voor de rest ben je waarlijk perfect.

Ik kijk uit naar de komende weken, maanden, jaren met jou.  Maar laat het aub niet te snel gaan.  6 maanden is al oud genoeg.  Blijf nog maar even mijn kleine baby.

Liefs,

Mams

Allerliefste Pia,

Wat gaat het weer rap allemaal.  Het leven met jou loopt als een trein.  Je wordt zo groot, je kan al zo veel, je praat als een grote…  Ik kan je amper bijhouden. Voor jou mag het allemaal nog wat sneller gaan.  Je wil zo graag naar school.  Helaas moet je nog even wachten, lieve schat.  Nog 3 maanden en dan is het jouw beurt. Ondertussen hebben we de potjesdraad wel weer opgepikt en lijk je je koppigheid aan de kant gezet te hebben.  Wehey!

Je bent nu 2 jaar en 3 maanden en ik vind dit echt een fantastische, maar ook heel vermoeiende leeftijd.  Over alles treed je in discussie en als je je zin niet krijgt kan je ‘nogal’ theatraal reageren.   Zo theatraal dat wij hier regelmatig onze lach moeten inhouden.  Ook aan het slapengaan gaat vaak de nodige dramatiek vooraf.  En je hebt nog steeds een ochtendhumeur om u tegen te zeggen.

Maar je bent ook lief en zorgzaam, zowel voor Ava als voor mij (week thuis met een hersenschudding en whiplash met de bijhorende hoofd-, nek- en rugpijn, nvdr).  Je vraagt me meermaals per dag bezorgd of ik nog pijn heb, geeft kusjes op de bulten en blauwe plekken en vraagt dan of het al een beetje beter gaat.  Een betere pijnstiller bestaat er niet, I tell you.

Jij en je zus, dat is ook iets speciaals.  Niemand kan Ava zo aan het lachen krijgen als jij.  Het is ondertussen al een ritueel: na het avondeten draai je Ava haar stoel naar je toe, haal je je zotste dancemoves boven en gieren maar…  Je noemt haar oa kleine ’sjat’, Avita of Aviteke. En als ik je hoor zeggen: ‘Ava, ik ziet jou graag.’, dan smelt mijn moederhartje…

Liefs,

je trotse mama.

Er werden 3 schoentjes gezet, want ook metekindje Manon bleef slapen.

3 brave kindjes = een hoop speelgoed.

De sint haalde zijn naaimachine nog eens vanonder het stof en naaide een gilet voor Manon.

Manon in schaap.

En nog eentje van de zusjes.

Niet alleen de kleine meisjes werden verwend.  De grote meisjes kregen hun deel tijdens Handmade in Belgium.  Al moesten we hiervoor zelf in de geldbeugel tasten.  Mijn buit: een hoop stofjes van Bambiblauw en Koekepeertje, een klaproosbroche van Hilde Groven, een mooie agenda van Artemysia, nog maar eens een paar oorbellen van Fleufatale, postkaartjes van Papiermier, een t-shirt voor Pia van TantAn en nog een paar sloefjes voor Ava van Le Petit Crochet.

Die Pia van ons poseert wel ne keer graag.

Ook dat Ava'ke kan er wat van.

Orleans, alwaar men Jeanne d'Arc regelmatig tegenkomt.

Andere foto’s van onze reis zijn hier terug te vinden.

Jessie vroeg zich nog af hoe het ons praktisch vergaan was op de camping.  Awel, heel goed.  Aangezien we een kleine auto hebben, was er geen plaats over voor een tent of kookgerief.  Om dit op te lossen huurden we een blokhut.  Eigenlijk een soort tuinhuis met een koelkastje, een kookplaat, een tafeltje, een zetel en een bed.  Pia sliep in een mini-tentje en Ava in een draagmand naast ons bed. Wat puzzelen, maar heel gezellig.  De blokhut lag vlakbij het sanitair, wat ook wel handig was met kleine kindjes.  Nu maar hopen dat we tegen volgend jaar een grotere auto hebben en echt kunnen gaan kamperen.

Een geweldig mooie camping met veel ruimte en veel beestjes.

Porky, het hangbuikzwijn dat elke ochtend op bezoek kwam. Pia spreekt er nog steeds over...

Het was volop hazelnoten- en frambozentijd. Handig zo'n kind dat dan aan de hoogste takjes kan.

Echt een leutige camping.

Vakantielief

Avita

]]> http://www.saarmaart.be/pia/2011/10/le-voyage-deel-3-lac-du-salagou/feed/ 2 http://www.saarmaart.be/pia/2011/10/le-voyage-deel-2-la-couvertoirade/ http://www.saarmaart.be/pia/2011/10/le-voyage-deel-2-la-couvertoirade/#comments Sat, 29 Oct 2011 20:01:53 +0000 Sara http://www.saarmaart.be/pia/?p=878 De 2de helft van onze vakantie brachten we door in de Languedoc, meer bepaald op de Causse du Larzac.  1 van de uitstapjes die we er maakten, was naar La Couvertoirade.

Valt het op dat Pia vooral de vele trappen leuk vond?

Er werden verse vijgjes genuttigd op de markt van Cahors.

Terwijl de grote mensen wijntjes proefden in Chateau Latuc, haalde Magic Pia haar beste shot boven.

Gaan zwemmen was steeds een hele onderneming.

Little Miss Polkadot was ook van de partij.

Af en toe werd er een daguitstapje gemaakt, zoals naar Puy L'Eveque alwaar er poezen voor de buggy kwamen liggen...

Er werd nog meer gezwommen.

Er werd gesprongen op de 'tappelien'

Ava vond het ook best leuk.

Maar er werd vooral genoten van elkaar.

Meer foto’s op Flickr.