Pia & Ava

… gingen moeder en dochter naar Handmade in Belgium.  In tegenstelling tot vorig jaar bleef de buit deze keer beperkt tot enkele Vermiljoenstofjes.  Het lag nochtans niet aan al het moois dat er verkocht werd.  Ook niet aan Pia die zich gedroeg als een engeltje.  Ik wijt het aan het zonnetje, de 6 maand zwangere buik èn de lokroep van een ijsje.  En dat ijsje smaakte!

Meisje met ijsje

Helemaal alleen in het grote kasteel

'Piep Pia', zoals ze zelf zegt.

Met papa gaat het ondertussen gelukkig weer beter.  Hoewel Pia daar op weg naar huis nog niet helemaal van overtuigd was, getuige haar ‘Papa (s)laapt’, tot ze hem effectief in levende lijve aantrof.

Vandaag sneeuwde het nog eens.  Zachtjes, maar het sneeuwde wel.  Pia maakte me er attent op door zachtjes aan mijn broek te trekken, naar buiten te wijzen en ‘Sssssssss…’ te zeggen.  Sneeuw, dus.  Het deed me denken aan 2 maand geleden, toen Pia voor het eerst ‘bewust’ kennis maakte met de sneeuw.  Ze deed dit stap voor stap:

Eerst mag popje de sneeuw van naderbij bekijken. Letterlijk.

Popje bougeert niet, dus Pia concludeert dat het goed is.

De volgende dag gaat Pia er helemaal voor...

Om de dagen erna niet meer naar binnen de willen.

Plezant toch die sneeuw.  Hoewel we nu wel beginnen te verlangen naar de lente.  Bring it on!

November was maar stillekes hier, maar dat wil niet zeggen dat we stilgezeten hebben.  Naast de naai- en buikdanlessen bleef er gewoon niet zo veel tijd en goesting over om te bloggen.   En die tijd,  die stond niet stil.  Terwijl de vorige post nog ging over een eenjarige gaat deze alweer over eentje van 15 maanden…

Eentje van 15 maanden dat zot is van boekjes.  De hele dag door komt ze aandragen met boekjes.  Het kind heeft zelfs al een abonnement bij de bib, begot. Dierenboekjes blijven haar favoriet.  De dierengeluidjes (hond, paard, slang, leeuw, kip, eend, kikker, schaap, varken, konijn, koe…) krijgen we er gratis bij.

Boekjes lezen met het buurmeisje. Altijd feest.

Haar woordenschat gaat met rasse schreden vooruit.  De a-klanken overheersen nog wel.   Een kiwi wordt bvb kawa.   Een greep uit het assortiment:  mama, papa, daag, da(t), daa(r), naa (nee; gaat gepaard met vingertje), paa(rd), poe(s), ba(l), appew (appel), daddu (danku), oppa (op), hoppa (wanneer iets valt), voila, Bu(m)ba, bo(m)pa, Jo(s)…  Haar lievelingszin is ‘Wasdaa???’.  De hele dag door.  Ook dit gaat gepaard met het vingertje.  Eigenlijk steekt haar vingertje non-stop in de lucht.

Dat vingertje wordt trouwens ook vaak gebruikt om haar lichaamsdelen aan te duiden.  Of haar tanden te tellen.  12 heeft ze er momenteel.

Verder imiteert ze alles en iedereen.  Alles wat Pia ondergaat, ondergaat haar pop ook: neusje snuiten, water drinken, onderstoppen, gezichtje wassen, schommelen, wiegen, knuffelen, kusjes geven, eten geven, haren kammen…  Het is een genot om ze bezig te zien, ons poppenmoedertje.

Pia eet een 'appew'.

Vandaag legde Pia haar eerste meters alleen af.  Helemaal alleen.  Zonder duwkarretje.  Zonder pollekes. Woensdag zette ze al een aantal keer een eerste voorzichtig stapje, maar  vandaag werden er dus echt meters afgelegd.  Meters!  Net na ons bezoekje aan Kind en Gezin, waar ze trouwens weer helemaal goedgekeurd is.  9kg300 en 75 cm.

De allereerste meters waren een beetje ‘per ongeluk’.  Ze was de living aan het doorkruisen met haar duwkarretje, tot ze plots het deuntje van Angelina Ballerina hoorde, haar karretje losliet en enthousiast naar de tv stapte.  Helemaal alleen dus.  En helemaal onbewust.  Apetrots was ze toen ze het doorhad.

De rest van de avond werd giechelend en stappend gevuld.  Ik weet wat we dit weekend gaan doen…

Dag 14 trokken we – na eerst nog een kleine afdaling in de kloof van Ronda – naar de Costa Tropical.  We wouden een plaats waar het niet al te toeristisch was, maar waar toch wat kindjes zouden zijn waar Pia mee kon spelen.  En dat werd dus Nerja.

1 van de baaitjes van Nerja

M'n zeeliefjes

Vriendinnetjes

Here's Pia!

Sapje slurpen in bloemendorp Frigiliana

Meer strand op Flickr!

Ondertussen ben ik terug 2 dagen aan het werk en lijkt onze reis weer een hele tijd geleden.  Pia ging voor het eerst deze maand terug naar haar tantekes en werd met open armen ontvangen door haar vriendjes en vriendinnetjes.  Super om te zien.

Toch nog even een verslag van dag 6 tem 8:

Dag 6 huurden we een auto en vertrokken we vanuit Albacete naar Alcaraz.

Dwalen in de straatjes van Alcaraz

Vanuit Alcaraz reden we verder naar Parque Natural de Cazorla; het grootste natuurreservaat van Spanje.  De Guadalquivir ontspringt er.  Heel indrukwekkend om hier met de auto door te rijden!  We kwamen er regelmatig edelherten en everzwijnfamilies tegen.  Dag 7 brachten we een namiddagje door aan een zwembadrand in het park.  Aan de rand omdat het water echt verschrikkelijk koud was.  Het was desalniettemin plezant!

De zwembadrand is ook plezant.

Dag 8 reden we verder doorheen het park naar Ubeda en Baeza langs prachtige vergezichten.

Olijfboomgaarden everywhere.

Van al dat moois wordt een mens al eens moe.

Even de beentjes loszwieren op de schommel alvorens door te rijden naar Cordoba.

Bij deze zijn de foto’s op Flickr ook weer aangevuld.  Next: Cordoba.

Een echte wielertoerist begeeft zich niet enkel op bekend terrein, maar verkent ook graag andermans hof.  Die van omi en bompa bijvoorbeeld.  Daarnaast past een wielertoerist zich moeiteloos aan een ander kaliber van fiets aan en deinst hij niet terug voor de camera.

Een echte wielertoerist kan surplacen...

... en lief lachen tegelijk; zelfs met ettelijke kilometers in de benen.

Een tijdje terug hadden we een BBQ met 3 10-maandertjes.  Voor herhaling vatbaar, zowel de voor de ouders als voor de 10-maandertjes!

3 10-maandertjes op een rij: Pia, Martha en Nils

Bij haar geboorte kreeg Pia een fantastische retro pyjama uit het webwinkeltje van nicht Rose.  Rose verkoopt op Jodeladiolen vintage kinderkleding en zelfgemaakte spulletjes.

Pia goes old school: mét Fisher Price sleutel van de jaren '70