Pia & Ava

Oftewel De keerzijde van het leven.  Een theaterstuk van en door 8 Boliviaanse ex-straatjongens tussen 12 en 16 jaar van Callecruz; de NGO waarvoor ik in ons Boliviaans tijdperk werkte.

Bijna een jaar lang hebben de Boliviaanse jongens gerepeteerd om te komen tot een prachtig stuk gebaseerd op hun leven.  Hun leven op straat, de miserie, ellende… maar ook hun gevoelens, hun dromen, hun verlangens…  Na een tournee in Bolivia kregen deze gasten via Volens de kans om met hun verhaal naar België te komen.   Tussen 9 januari en 9 februari spelen ze voor verschillende scholen en in een aantal culturele centra.

Maarten, Pia en ik gingen zondag naar hun werk in Brugge kijken.  3 van de 8 jongens kende ik nog van vroeger.  Met de hoofdopvoeder Enrique en vooral met Susana – de maatschappelijk assistente – die mee waren, werkte ik toentertijd intens samen.  Het was de eerste keer na 2,5 jaar dat we elkaar terug zagen.  Heel speciaal, maar ook heel vertrouwd.

Het stuk zelf was aangrijpend, ontroerend, intens, indrukwekkend, mooi…  Ik waande me even terug in Bolivia.  Ik werd weer  ondergedompeld in het leven van de straat en het bijhorende taaltje, de harde realiteit, maar ook de warmte van de Bolivianen…  Het deed ons beseffen dat Bolivia toch nog diep in ons hart zit.

Zelfs Pia was onder de indruk.  Ze heeft de 45 minuten dat het stuk duurde rustig op mijn schoot zitten kijken naar heel het gebeuren.  Niet slecht voor haar eerste toneelstuk!

La otra cara de la vida in de pers:

• In Het Nieuwsblad
• Op Ketnet, Karrewiet – aflevering van 11 januari – rond minuut 3
• In De Standaard
• Op de site van Volens

Blij weerzien

El equipo

Het zit er op.  De eerste werkdag is achter de rug!  En zowel mama als Pia hebben het heel goed gedaan!

Het afzetten bij de onthaalmoeders was niet gemakkelijk.  Stiekem heb ik toch een paar traantjes weggepinkt. De werkdag zelf viel wel goed mee.  Alsof ik nooit was weggeweest…  Pia heeft niet willen eten bij de tantekes, maar is heel flink geweest.

En toen ik om 17u30 van de trein afstapte, stonden Maarten en Pia mij op te wachten op het perron! Zo zalig!

Mijn allerliefste Pia,

Het is zover.  Vanaf morgen zal ons leven er helemaal anders uit zien.  Gedaan met onze dagelijkse wandelingen,  gedaan met ’s ochtends lekker lang knuffelen in bed  nadat papa vertrokken is, gedaan met doen waar we zin in hebben, gedaan met onze vele uitstapjes…

De plicht roept: ik ga terug aan het werk en jij gaat 3 dagen spelen bij Tante Leen en Tante Kelly.   Je laatste oefendag bij de tantekes was niet zo goed meegevallen.  Je was wat overstuur en begreep niet waarom je mama ineens weg was en je hebt er een verkoudheid en oorontsteking aan over gehouden. Het zal een zure appel worden – zowel voor mij als voor jou – maar we bijten ons er wel door.  Je gaat er zo veel nieuwe dingen leren, zo veel ontdekken, vele nieuwe vriendjes maken.  Jij die zo graag andere kindjes ziet.  Je gaat je ogen nogal de kost kunnen geven.  Je gaat er groeien, ontwikkelen en spelen dat de stukken er van af vliegen.

Maar het allerleukste is dat vanaf nu je papa elke vrijdag thuis gaat zijn om met jou te spelen, te knuffelen, te wandelen, te fietsen…  En ik, ik ga op woensdag, in het weekend en ’s avonds gewoon dubbel en dik genieten van jou!

Vandaag was een emotionele dag.  Jij was niet helemaal in je sas en  wou de hele tijd bij je mama zijn.  Alsof je voelde dat er van alles te gebeuren staat.  Nu ben ik net terug van de buikdansles en jij ligt al te slapen.  Mijn kabas staat klaar.  Die van jou ook.    Zucht.  Ik kijk al uit naar morgenavond, suske!

Slaap zacht,

Je mama

Binnen welgeteld 2 weken heb ik er mijn eerste werkdag opzitten.  Zo een raar gevoel.  Zo dubbel ook.

Natuurlijk kijk ik er wel naar uit om terug te gaan werken, maar ik zal ze toch missen, mijn boeliewoelie ( ). Maandag gaat ze voor het eerst naar haar onthaalmoeders.  Voor 2 uurtjes.  Om te wennen.  Zo spannend, seg!

En ondertussen licht mijn lieve collega Griet mij op weg naar de buikdansles wekelijks in over het reilen en het zeilen op het werk.  Kwestie van een beetje voorbereid te zijn.  6,5 maand is niet niks, natuurlijk.

Vandaag ben ik met Pia nog eens langs de osteopaat geweest.  Zij heeft de Pia’s nekje en de gewrichten in haar achterhoofdje weer los gemaakt en normaal zou het nu beter moeten zijn.  Laat ons hopen!

… en dan begin ik terug te werken.  Er komt dan een eind aan 6,5 heerlijke maanden thuis. De voorbije weken waren niet gemakkelijk.  Ik hoop echt dat we tegen 11 maart wat meer duidelijkheid hebben over Pia’s gezondheid zodat ik haar met een gerust hart kan achter laten bij de onthaalmoeder.

4 weken, het lijkt nog lang, maar de tijd gaat zo snel en ik wil nog zoveel dingen doen met Pia. Ik ga de komende weken echt het onderste uit de kan halen en zó hard genieten van elk moment met mijn kleine, flinke meid.

Op 17 en 18 december beleefde Pia enkele mijlpaaltjes.  Niet alleen maakte Pia kennis met de eerste sneeuw, ze bracht ook voor het eerst 2 dagen door zonder haar mama.  Ik moest namelijk 2 dagen werken.

Hoewel Maarten 2 dagen verlof had genomen om voor Pia te zorgen, was het geen onverdeeld succes:  Pia weigerde om uit een flesje te drinken.  We hadden echt al vaak geoefend (met verschillende flesjes,  speentjes, houdingen… noem maar op) en verkeerden in de waan dat als ze veel honger had, uiteindelijk wel zou toehappen.  Niet dus.

Pia heeft de melkstrijd gewonnen:  Maarten heeft haar ’s namiddags door de sneeuw naar mijn werk gebracht zodat ik haar tijdens de pauze kon eten geven.  Tsja, als de berg niet naar Mozes komt, moet Mozes naar de berg, zeker…

Voor mij was het ook een mijlpaaltje.  Het deed me wel eens deugd om er voor de 1ste keer in 3,5 maand (langer dan 2 uur) tussen uit te zijn zonder Pia  en mijn collega’s terug te zien, maar ik was toch ook heel blij mijn meisje ’s avonds weer in mijn armen te sluiten.  En nu, nu ga ik nog lekker genieten van 2,5 maand thuis bij mijn dochter!

Pia's eerste sneeuw